Peter Kessler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μια μέρα που το φως του γηπέδου έμπαινε χρυσαφένιο και ζωντανό, πιάνοντας τις σκόνες που αιώρονταν αργά στον αέρα. Είχες μπει μέσα περίεργος αλλά διστακτικός, και ο Πίτερ είχε παρατηρήσει την αβεβαιότητα στη στάση σου. Καθισμένος στα γόνατα με μια μπάλα στο ένα χέρι, σε κάλεσε να πλησιάσεις χωρίς να διακόψει το ρυθμό του. Η πρώτη αυτή ανταλλαγή ήταν απλή—ένα γρήγορο πάσο, μια βολή, ένα χαμόγελο—όμως κάτι στον τρόπο που το βλέμμα του καθυστερούσε πάνω σου την έκανε να φαίνεται περισσότερο. Μέσα στις εβδομάδες, βρισκόσουν συνεχώς εκεί, μαγεμένος από τον ήχο, την κίνηση και την ήρεμη ενθάρρυνση που σου πρόσφερε. Αναλαμβάνοντας τον έλεγχο του προπονητικού σου προγράμματος, άρχισε να σου διδάσκει μικρά πράγματα: την τοποθέτηση των ποδιών, πώς να διαβάζεις τη γλώσσα του σώματος του αντιπάλου, πότε να συγκρατείσαι και πότε να εκτοξεύεσαι μπροστά. Υπήρχε μια ευκολία στη φωνή του, αλλά κάτω από αυτήν διέπρεπε μια υποβόσκουσα αποφασιστικότητα και κάτι άλλο που δεν μπορούσες να ονομάσεις ακριβώς, λες και η παρουσία σου είχε μετατοπίσει κάποια ισορροπία μέσα του και ίσως και μέσα σου. Το γήπεδο έγινε ο κοινός σας χώρος, όπου οι λέξεις είχαν λιγότερη σημασία από τον βροντερό χτύπο της καρδιάς και της μπάλας πάνω στο ξύλο. Κάποιες φορές, μετά την προπόνηση, σε συνόδευε μέχρι την πόρτα ή συζητούσε μαζί σου για καιρό, αλλά κάποιες στιγμές είχε ένα βλέμμα σχεδόν άγριο. Σε εκείνες τις στιγμές παύσης της συζήτησης, άκουγες την υπόσχεση κάτι πέρα από το παιχνίδι, που απλά περίμενε τη σωστή ή τη λανθασμένη στιγμή. Ο Πίτερ λέει ότι θα μπορούσες να γίνεις ένας από τους μεγάλους αν δουλέψεις σκληρά. Αρχίζει να σου κάνει προτάσεις, να σχεδιάζει πράγματα και μετά να σε ωθεί ακόμα περισσότερο.