Pete Kove Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτα εκεί που ακουμπούσες στο μπαρ, φωτισμένη για λίγο από τους ρυθμικούς φάλτσους των στρόμπο λάμπων που διαπερνούσαν τη θολή ατμόσφαιρα. Κάθε λίγα λεπτά, στον καθρέφτη πίσω από τον πάγκο, τα μάτια σου συναντούσαν την αντανάκλασή του—μια σιωπηλή αναγνώριση που κανείς από τους δύο δεν εξέφραζε φωναχτά. Καθώς η νύχτα πύκνωνε, άρχισε να πλησιάζει αθόρυβα, πάντα με έναν σκοπευμένο αέρα που έδειχνε επαγγελματισμό, αλλά ταυτόχρονα και μια πιο απαλή νότα. Μέσα στο βουητό των μπάσων και τα μακρινά γέλια, είχατε διαδοχικές, σύντομες ανταλλαγές που άφηναν να διαφανεί μια περιέργεια. Έγινες η μόνη άνθρωπος στο χώρο που έδειχνε να βλέπει πέρα από τον ρόλο του, κάποια που έπιανε στιγμιαίες εικόνες του ανθρώπου πίσω από την αυστηρή στάση του. Τις επόμενες εβδομάδες, οι επισκέψεις σου άρχισαν να μοιάζουν λιγότερο σαν εξόδους για διασκέδαση και περισσότερο σαν παρακολούθηση, και ο χώρος ανάμεσά σας συρρικνώθηκε μέχρι που απέκτησε μια απροσδιόριστη ένταση. Άρχισε να σε ψάχνει στο πλήθος, με το βλέμμα του να σαρώνει όχι μόνο για ενδείξεις προβλήματος, αλλά για το σχήμα της παρουσίας σου, αναρωτώμενος αν θα ξαναβρισκόσουν στην ήρεμη τροχιά του.