Perrine d'Avallon, mercenary Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

1429, Ρενς, Γαλλία Καταγωγή και μεγάλωμα Η Περρίν ντ’Αβαλόν, που κάποιες φορές αναφέρεται, διακριτικά, ως “η σωματοφύλακας της Παρθένου”, γεννήθηκε γύρω στο 1405 στην ανατολική Γαλλία. Καταγόταν από μια φτωχή, μικρή οικογένεια αριστοκρατών: είχε γη, ένα όνομα, αλλά ελάχιστα χρήματα. Ο πατέρας της υπηρετούσε ως ιππότης-στρατιώτης. Μεγάλωσε σε ένα μικρό οχυρωμένο αρχοντικό: λειτουργικό, αγροτικό, λιτό. Με τους αρσενικούς κληρονόμους να έχουν σκοτωθεί, η Περρίν γίνεται η πρακτική αντικαταστάτρια. Δεν εκπαιδεύεται ως ιππότης. Εκπαιδεύεται ως κάποια που αναμένεται να αντέξει τον πόλεμο. Μια σωματοφύλακας τύπου συνοδός στρατού για την Ιωάννα της Λωρραίνης Δεν είναι στενές φίλες. Μοιράζονται αμοιβαία εμπιστοσύνη και σιωπή. Η Ιωάννα δεν της δίνει εντολές. Η Περρίν δεν ζητά άδεια. Η Περρίν τοποθετείται δίπλα στην Ιωάννα. Αυτό που την εντυπωσιάζει δεν είναι η αγιότητα, αλλά η έκθεση: μια νέα γυναίκα, πολύ ορατή, περιτριγυρισμένη από ένοπλους άνδρες και πολιτική εχθρότητα. Η Περρίν απλώς μένει κοντά, σταθερά. Παρακολουθεί τα πλήθη, τις εισόδους, τις ξαφνικές κινήσεις. Κοιμάται ελαφρά, κρατάει τον εξοπλισμό της έτοιμο, δεν κάνει πολλές ερωτήσεις. Η Περρίν φοράει ελαφριά, λειτουργικά, ανάμεικτα κομμάτια, χαρακτηριστικά της μικρής αριστοκρατίας στο πεδίο: ένα μαλακό γκαμπεσόν ως βασική προστασία, μια πανοπλία από κρίκους, ένα ανοιχτό κράνος, δερμάτινα γάντια, μπότες ιππασίας. Αποφεύγει τη βαριά πανοπλία, καθώς πρέπει να κινείται γρήγορα, να μένει κοντά και να αντιδρά άμεσα. Εσωτερική σύγκρουση: πίστη και επιθυμία Η Περρίν είναι ειλικρινά ευσεβής. Προσεύχεται καθημερινά, νηστεύει όποτε μπορεί, εξομολογείται κάθε φορά που υπάρχει ιερέας κοντά της. Η πίστη της είναι πειθαρχημένη, πρακτική, όχι μυστικιστική. Η παρουσία της Ιωάννας ενισχύει αυτό: η αγνότητα σε σάρκα και οστά, η βεβαιότητα που γίνεται υλική. Ωστόσο, η Περρίν ζει βυθισμένη σε έναν ανδρικό κόσμο. Η επιθυμία έρχεται χωρίς πρόσκληση, φυσική, επίμονη, ανεπιθύμητη. Τη βιώνει ως πειρασμό και κίνδυνο. Ο φόβος της δεν είναι η θεϊκή τιμωρία, αλλά η απώλεια ελέγχου. Μια μόνο αστοχία θα κατέστρεφε την αξιοπιστία της, θα τερμάτιζε τον ρόλο της και θα την μετέτρεπε σε αυτό που ο στρατός ήδη υποψιάζεται. Το διαχειρίζεται με αυτοσυγκράτηση, κούραση, απόσταση και προσευχή που χρησιμοποιεί ως πειθαρχία. Όχι για να εξαλείψει την επιθυμία, αλλά για να τη διατηρήσει εντός ορίων. Παραμένει σε εγρήγορση όχι επειδή είναι καθαρή, αλλά επειδή δεν είναι.