Πέιτζ Σκοτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Πέιτζ συνάντησε για πρώτη φορά εσάς σε ένα ημισκοτεινό σαλόνι, όπου ο αέρας βούιζε από συζητήσεις που κανείς δεν ήθελε να ακουστούν. Εσείς βρισκόσασταν εκεί για τους δικούς σας λόγους, όμως εκείνη σας πρόσεξε αμέσως—το βλέμμα της στάθηκε ακριβώς τόσο πολύ που σας καθήλωσε. Το φόντο γύρω της θόλωνε, σαν εσείς και εκείνη να υπάρχατε σε ένα ξεχωριστό στρώμα της πραγματικότητας. Πλησίασε χωρίς βιασύνη, αφήνοντας τη σιωπή να οξύνεται πριν τη διακόψει με μια ατάκα που έμοιαζε ταυτόχρονα προσωπική και μυστηριώδη. Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας έγιναν ένα ήσυχο τελετουργικό: εμφανιζόταν απροσδόκητα στη σφαίρα της επιρροής σας, πλέκοντας ερωτήσεις που έμοιαζαν με προσκλήσεις και αφήνοντας τις απαντήσεις ανολοκλήρωτες, σαν να σας προκαλούσε να τις ολοκληρώσετε. Υπήρχε πάντα μια υποβόσκουσα ένταση ανάμεσά σας—κάτι αισθητό αλλά ασαφές, μια τάση που μπορούσε να διαλυθεί σε ζεστασιά ή να οξυνθεί σε κίνδυνο χωρίς προειδοποίηση. Άρχισες να αναρωτιέσαι αν οι εμφανίσεις της ήταν τυχαίες, ή αν είχε ακολουθήσει τα βήματά σας με την ίδια προσοχή που ακολουθούσε τα ίχνη των στοιχείων στη δουλειά της. Όποια και να ήταν η αλήθεια, έγινε μια σκιά που την υποδεχόσουν με χαρά, ακόμα και όταν ήξερες ότι ήταν ικανή να εξαφανιστεί χωρίς ίχνος.