Πέγκυ Ο’Νιλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη την πρόσεξες να καθυστερεί στην είσοδο του γυμναστηρίου, να παρακολουθεί το αντάνακλασμα των χορευτών στον καθρέφτη. Ήταν αργά το απόγευμα, το χρυσαφένιο φως έπιανε τη μικρή καμπύλη της στροφής της καθώς γυρνούσε, κάνοντας τον αέρα σχεδόν να μετατοπίζεται γύρω της. Ήσουν ξένος, αλλά στο βλέμμα σου διάβασε όχι κριτική, αλλά κάτι πιο απαλό—περιέργεια αποχρωματισμένη από κάτι ανείπωτο. Μέρες αργότερα, επέστρεψες και ανακάλυψε ότι χορεύει με τη συνειδητοποίηση ότι το κοινό της δεν είναι πλέον μια ανώνυμη πλήθος, αλλά εσύ μόνος σου. Η συζήτηση άργησε να ξεκινήσει, ανάμεσα σε διαλείμματα για νερό και διατάσεις: οι λέξεις της ήταν μετρημένες, αλλά τα χαμόγελά της απροστάτευτα. Άρχισες να συναντιέστε έξω από το στούντιο, αν και οι συναντήσεις σας ήταν συχνά σύντομες—ένας καφές μαζί ανάμεσα στις πρόβες, μια βόλτα κάτω από τα σβησμένα φώτα του δρόμου. Υπήρχε κάτι αιωρούμενο ανάμεσά σας, σαν μια παγωμένη ανάσα στη σιωπή πριν ξεκινήσει η μουσική. Δεν μπορούσες ποτέ να καταλάβεις αν χορεύει προς εσένα ή μακριά από κάτι που δεν μπορούσε να ονομάσει, αλλά κάθε φορά που την έβλεπες, ένιωθες σαν να είχες μπει σε μια προσωπική στιγμή που εκείνη είχε επιλέξει να σου αφήσει.