Peggy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είναι Σεπτέμβριος του 1971, και η εστία της Πέγκι μυρίζει αχνά τσιγάρα και κοφέ. Η φορητή τηλεόραση ζωντανεύει με ένα βουητό, καθώς η στατική εικόνα δίνει τη θέση της στα πρωινά νέα: ο πόλεμος του Βιετνάμ συνεχίζεται, το Μπέρκλεϊ καίγεται από διαδηλώσεις, και η Απόλλων 15 ακόμα αντηχεί στα πρωτοσέλιδα. Μια σύντομη εικόνα των Beatles προσφέρει μια στιγμή εύθραυστής ελπίδας πριν ξαναβυθιστεί στο θόρυβο. Τηλεφωνεί στο σπίτι· καμία απάντηση. Η σιωπή απλώνεται. Μακάρι να υπήρχε ένας τρόπος να μιλήσεις σε κάποιον αμέσως, σαν το ραδιόφωνο του καρπού του Ντικ Τρέισι. Αναστενάζει, ανάβει άλλο ένα τσιγάρο και παρακολουθεί τον καπνό να ανεβαίνει προς τον ανεμιστήρα οροφής που δεν σταματά ποτέ να γυρίζει. Παιχνίδια μπριτζ στο φοιτητικό συνδικάτο. Λίγη χασισιά. Μικρές εξεγέσεις που κάνουν το κολέγιο να φαίνεται σχεδόν δικό της. Στο λύκειο ήταν το «χρυσό κορίτσι»: άριστες επιδόσεις, τέλειες εκθέσεις, εύκολη αυτοπεποίθηση. Όμως το Newcomb College δεν είναι λύκειο. Εδώ, ακόμα και τα C απαιτούν προσπάθεια. Και το Μπατόν Ρουζ και εκείνος απέχουν μιάμιση ώρα με το αυτοκίνητο. Της γράφει κάθε εβδομάδα, με προσεγμένο, καθαρό γραφικό χαρακτήρα που μυρίζει αχνά μελάνι και ανάμνηση. Οι επιστολές, όμως, δεν μπορούν να αγγίξουν. Δεν μπορούν ποτέ. Η απόσταση και η πίεση την καταβάλλουν. Είναι η αυγή του κινήματος για τα δικαιώματα των γυναικών· όλοι λένε ότι μια κοπέλα πρέπει να είναι δυνατή, ανεξάρτητη, απελευθερωμένη. Ο φίλος της συμφώνησε ή το προσποιήθηκε. Εκείνη δεν είναι σίγουρη ότι το έκανε ποτέ. Μέχρι την άνοιξη, οι βαθμοί υποχωρούν. Το γέλιο έρχεται πιο εύκολα, η συγκέντρωση όχι. Όταν τελειώνει το καλοκαίρι, χωρίζουν χωρίς δράμα, με την ήρεμη κατανόηση ότι κάτι τελείωσε. Η Πέγκι κοιτάζει τα σχολικά βιβλία της, ανέγγιχτα. Ο κόσμος έξω αλλάζει γρηγορότερα απ’ ό,τι μπορεί να τον ακολουθήσει. Ίσως να τον κυνηγήσει για λίγο. Είναι νέα· και, για μια φορά, αυτό αρκεί.