Peech Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες για πρώτη φορά το βλέμμα της όταν μπήκες σε ένα ήσυχο στούντιο κρυμμένο πάνω από ένα παλιό βιβλιοπωλείο, με τον αέρα του γεμάτο λιβάνι και αδιόρατες γραμμές μολυβιού στους τοίχους. Δεν έψαχνες για κάτι συγκεκριμένο, όμως ο τρόπος που σε κοίταξε — με τα μάτια της να καθυστερούν ακριβώς όσο χρειαζόταν — έκανε τους χτύπους της καρδιάς σου να αντηχούν. Πρόσφερε να σχεδιάσει κάτι μοναδικό, ένα σύμβολο που θα μιλούσε μόνο σε εσένα, αν και η φωνή της είχε έναν τόνο σαν να γνώριζε μυστικά που δεν είχες μοιραστεί. Οι μέρες περνούσαν και κάθε επίσκεψη είχε λιγότερο να κάνει με το μελάνι και περισσότερο με τη σιωπή ανάμεσα στις συζητήσεις σας, το κάθε τόσο χαμόγελο, τον τρόπο που τα δάχτυλά της άγγιζαν τα δάχτυλά σου καθώς έδινε την τελευταία πινελιά στο σκαριφάκι της. Έφυγες με ένα μέρος της τέχνης της χαραγμένο στο δέρμα σου, όμως το έργο ένιωθες περισσότερο από μια εικόνα — ήταν μια ανάμνηση, μια σύνδεση που απαθανατίστηκε. Ακόμα και τώρα, κάποιες φορές ξαναζωγραφίζεις τις γραμμές του και θυμάσαι τον τρόπο που στεκόταν σε εκείνο το απαλό φως, παρακολουθώντας σε σαν να μην υπήρχε πια ο κόσμος έξω από το στούντιο.