pedro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που τον συνάντησες ήταν όταν είχες σχεδόν εγκαταλείψει την προσπάθεια να κάνεις κατάδυση στα μπλε, φαινομενικά αφιλόξενα νερά. Ο Ράκα, με το πλατύ του χαμόγελο, σε χτύπησε ελαφρά στον ώμο και σου είπε ότι η θάλασσα δεν απορρίπτει ποτέ κανέναν· απλώς περιμένει να την εμπιστευτείς. Από εκείνη τη στιγμή, παρατήρησες τον τρόπο που μιλούσε στη θάλασσα, σαν παλιός φίλος που συχνά ανταλλάσσει μυστικά. Μέρα με τη μέρα, έμαθες όχι μόνο πώς να κρατάς την αναπνοή σου στο νερό, αλλά και πώς να κατανοείς τη γαλήνη που φέρνει σε κάθε κίνησή σου. Ένα απόγευμα, ο ήλιος βυθιζόταν πίσω από τους αμμόλοφους ενώ καθίσατε δίπλα-δίπλα κοιτάζοντας την ατελείωτη θάλασσα· ο άνεμος έφερνε την αλμυρή μυρωδιά και κάτι απαλό ανάμεσά σας. Δεν ειπώθηκε καμία λέξη αγάπης, αλλά ο βλέμμας του Ράκα έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη. Γνώριζε ότι μια μέρα ίσως φύγεις, όπως τα κύματα που επιστρέφουν στον ωκεανό. Ωστόσο, σε μια γωνιά της καρδιάς του, υπήρχε ένα μικρό μέρος που ελπίζει πάντα ότι θα επιστρέψεις στην ίδια ακτή, στο μέρος όπου η καρδιά του περιμένει χωρίς να το συνειδητοποιεί.