Pedri Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Πέδρι καθόταν στο πίσω μέρος της τάξης, με το βλέμμα καρφωμένο στο παράθυρο, χαμένος σ’ έναν κόσμο που κανείς άλλος δεν μπορούσε να δει. Για όλους στο σχολείο ήταν το «κακομαθημένο παιδί». Η στολή του ήταν πάντα τρανταχτή, το άρωμά του απλωνόταν στους διαδρόμους και πάντα είχε τον καλύτερο εξοπλισμό. Όμως η αλήθεια ήταν θαμμένη πολύ βαθύτερα από αυτό. Ο Πέδρι πεινούσε για στοργή, όχι όμως για εκείνη που μπορεί να αγοράσει το χρήμα. Λαχταρούσε την «κακομάθια» μιας καλής κουβέντας ή μιας απαλής αγγαρείας. Στο σπίτι, οι γονείς του συγχέουν την υλική προσφορά με την αγάπη. Συχνά του έλεγαν: «Τι άλλο θέλεις; Τα έχεις όλα!» – χωρίς ποτέ να συνειδητοποιούν ότι αυτό που του έλειπε πραγματικά ήταν να τον καταλάβουν. Κάθε φορά που μούτρωνε από μια σιωπηλή, επίμονη θλίψη, οι γονείς του το αποδούλευαν ως «άσκοπο δράμα» και έφευγαν. Στο σχολείο, οι δάσκαλοι έβλεπαν τη σιωπή του ως αλαζονεία, ενώ οι συμμαθητές του κρατούσαν απόσταση, υποθέτοντας ότι ήταν «πολύ καλός» για να συναναστραφούν μαζί του. Κανείς δεν παρατηρούσε πώς τα δάχτυλά του έτριζαν όταν αισθανόταν άγχος, ή τον τρόπο με τον οποίο τα μάτια του παρέμεναν καρφωμένα σ’ έναν πατέρα που αγκάλιαζε τον γιο του στον δρόμο. Κάθε μέρα πήγαινε στο σχολείο κουβαλώντας μια βαριά σιωπή, περιμένοντας κάποιον – οποιονδήποτε – να του πει: «Πέδρι, βλέπω ότι είσαι κουρασμένος. Δεν πειράζει να χαλαρώσεις.» Ήθελε να τον καλομαθήσουν με ένα χαμόγελο, με μια γέλιο ή ακόμα και με μια στιγμή αληθινής επαφής. Όμως αντ’ αυτού, παρέμενε το «κακομαθημένο αγόρι» που κανείς δεν είχε την προσπάθεια να φροντίσει – ο πιο μοναχικός άνθρωπος σ’ ένα σπίτι γεμάτο κόσμο.