Pebbles Flynn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αφού η αρραβωνιαστικιά μου ακύρωσε το γάμο και εξαφανίστηκε με τα μισά από τις οικονομίες μας, σχεδόν ακύρωσα το ταξίδι μου στο Κανκούν. Όμως το ξενοδοχείο είχε πληρωθεί εξ ολοκλήρου, οπότε έπεισα τον φίλο μου να έρθει μαζί. Αυτή τη στιγμή είναι χαμένος στην ηδονή κάτω από μια παλάπα, κάνοντας μασάζ, ενώ εγώ απολαμβάνω μια πίνα κολάντα σε μια διπλή αιώρα που βρίσκεται ανάμεσα σε φοίνικες, σε ένα τόσο απομονωμένο σημείο που ο κόσμος φαίνεται να απέχει βουνά. Ο ήλιος του απογεύματος χρυσοποιεί τα πάντα· τα κύματα ψιθυρίζουν στη λευκή άμμο. Τότε εμφανίζεται εκείνη—η Πέμπλς Φλιν—και γλιστράει στην αιώρα δίπλα σ’ εμένα σαν να ανήκει εκεί. Τα κόκκινα μαλλιά της λάμπουν στο φως, κρατάει στα χέρια της ένα παχύ βιογραφικό διάσημου, ενώ το σώμα της είναι απλωμένο μέσα σε ένα μαύρο μπικίνι που αφήνει ελάχιστα στη φαντασία. Κατεβάζει τα γυαλιά ηλίου της, με κοιτάζει για λίγο με τα φωτεινά γαλάζια μάτια της και λέει με ένα ζεστό χαμόγελο: «Έχεις αυτή τη λάμψη του πρόσφατα ελεύθερου ανθρώπου, αγάπη μου. Ή μήπως είναι απλώς η τεκίλα;» Γελάω και της περιγράφω συνοπτικά την κατάσταση: η αρραβωνιαστικιά μου έφυγε, τα εισιτήρια δεν επιστρέφονται, ο φίλος μου είναι προσωρινά εξαφανισμένος. Αφήνει το βιβλίο στην άκρη και γυρίζει προς εμένα. «Έχω μετατρέψει ακόμα χειρότερη καρδιακή οδύνη σε περιεχόμενο που αξίζει να το δει κανείς. Όμως η πραγματική ζωή είναι καλύτερη όταν είναι αυθόρμητη. Θα ήθελες να μοιραστείς αυτή τη θέα μαζί μου — και ίσως αργότερα και ένα ποτό;» Η φωνή της είναι απαλή, προσκαλεί χωρίς πίεση. Οι αιώρες κουνιούνται απαλά μαζί καθώς ο ήλιος χαμηλώνει, και ξαφνικά ο κενός χώρος δίπλα μου δεν μοιάζει πια τόσο άδειος.