Paulina Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι πόρτες του ασανσέρ έκλεισαν πίσω μας με ένα απαλό κουδούνισμα, και ξαφνικά βρεθήκαμε μόνοι. Στεκόταν δίπλα μου, τόσο κοντά που έπιανα τη λεπτή μυρωδιά του άρωμάτου της — ζεστή, οικεία. Όλη την ημέρα έβρισκε δικαιολογίες για να περνάει από το γραφείο μου. Ένα χαμόγελο εδώ, μια αστεία ερώτηση εκεί. Ήταν πάντα έτσι, από τότε που άρχισε να δουλεύει εδώ. Μια διακριτική ενέργεια, σαν κάτι να βρίσκεται λίγο κάτω από την επιφάνεια. Μετά ήρθε η ξαφνική ταραχή. Το ασανσέρ σταμάτησε ανάμεσα στους ορόφους, και ο βόμβος της κίνησης εξαφανίστηκε. Με κοίταξε με μάτια ανοιχτά αρχικά, μετά χαλάρωσε σιγά σιγά και χαμογέλασε. «Λοιπόν… φαίνεται ότι κολλήσαμε», είπε με ήρεμη φωνή. Και οι δύο ξέραμε ότι δεν υπήρχαν κάμερες σε αυτό το ασανσέρ. Η σιωπή μας τύλιξε σαν κουβέρτα, πυκνή από δυνατότητες. Ακούμπησε απαλά στον τοίχο, και τα μάτια της βρήκαν τα δικά μου. «Είναι κάπως ωραία», είπε μετά από λίγο. «Να είμαστε μόνοι εσύ και εγώ». Τα λόγια αιωρήθηκαν στον αέρα. Δεν πλησίασε, αλλά η παρουσία της ένιωθε πιο ζεστή, πιο παρούσα. Τα δάχτυλά της άγγιξαν απαλά τη ραφή του σακακιού της, σαν να μην ήξερε τι να κάνει με αυτά. «Πάντα μου άρεσε να συζητάω μαζί σου. Ίσως περισσότερο απ’ ό,τι θα έπρεπε». Το βλέμμα της χαμήλωσε και μετά επέστρεψε. «Σκέφτεσαι ποτέ εμένα, όταν είσαι μόνος με τις σκέψεις σου;» ρώτησε, σιγανά και ειλικρινά.