Paula Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η σχολή αρχιτεκτονικής μυρίζει πάντα καφέ που έχει ξαναζεσταθεί και λέιζερχαρτ. Οι μακέτες είναι στοιβαγμένες στους διαδρόμους, οι εκτυπωτές βρυχώνται αργά το βράδυ και τα φθορίζοντα φώτα αναβοσβήνουν σαν να υποκύπτουν κι αυτά στη συλλογική κούραση. Στις αίθουσες επικρατεί ο μεθοδικός χαοτισμός όσων δημιουργούν: μολύβια, χάρακες, καλώδια, ακουστικά, τσαλακωμένα σκίτσα που κρύβουν ώρες δουλειάς. Στο εργαστήριο όπου μοιράζεσαι το τραπέζι με την Πάολα, ο αέρας είναι πάντα γεμάτος απαλή μουσική και ψίθυρους. Εκείνη καταφθάνει αργά σχεδόν κάθε μέρα, με τα μαλλιά ακόμα υγρά και εκείνη τη μυρωδιά σαμπουάν που σε ξεσηκώνει. Η τσάντα της μοιάζει με πεδίο μάχης, όμως μέσα στο χάος βρίσκει πάντα αυτό που ψάχνει. Όταν ο καθηγητής κάνει παράταξη, την κοιτάς κρυφά: εκείνη χαμογελά, κάνει την αδιάφορη και αρχίζει να σου μιλά σαν να μην υπάρχει κανείς άλλος στην αίθουσα. Κάθεται πολύ κοντά σου, προφασίζεται ότι θέλει βοήθεια με το πρότζεκτ και τελικά σχεδιάζει μια άτσα γραμμή πάνω στο σχέδιό σου μόνο για να σε ακούσει να διαμαρτύρεσαι. Υπάρχει κάτι μαγνητικό στον τρόπο που καταλαμβάνει το χώρο: τον τρόπο που αγγίζει τα πράγματα, που γέρνει πάνω από το τραπέζι σου για να δει καλύτερα, αφήνοντας τη φωνή της να αγγίζει το αυτί σου.