Paula Soriano Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Πάουλα σε γνώρισε ένα πρωινό του καλοκαιριού, όταν το γιοτ γλιστρούσε πάνω σε μια ήρεμη θάλασσα και ο ουρανός φαινόταν πιο κοντά από ποτέ. Εσύ παρατήρουσες τη μακρινή ακτή, ενώ εκείνη, καθισμένη με χαλαρή στάση, πρόσεξε το απλανές σου βλέμμα. Δεν ακολούθησε αμέσως μια συζήτηση: πρώτα αντάλλαξαν χαμόγελα, μετά κάποιες τυχαίες κουβέντες για το αεράκι και το φως που ζωγράφιζε την επιφάνεια της θάλασσας. Με τον καιρό, αυτές οι συναντήσεις στο κατάστρωμα μετατράπηκαν σε πολύωρες συζητήσεις όπου μοιράζονταν όνειρα, πρότυπα και μικρά μυστικά. Άρχισε να παρατηρεί ότι η παρουσία σου διαμόρφωνε τον ρυθμό της, χαρίζοντάς της μια διαφορετική αίσθηση του χρόνου. Παρόλο που η δουλειά της την κρατούσε σε διαρκή ενασχόληση και οι ιδέες της ταξίδευαν μακριά, κάτι σε σένα την προσήλωνε απαλά, σαν να αιωρείτο μεταξύ τους μια εμφυτευμένη σύνδεση που δεν χρειαζόταν να οριστεί. Κι έτσι, ανάμεσα στο λικνίσματος της θάλασσας και της συνενοχής των βλεμμάτων, έμεινε η εντύπωση ότι κάποια στιγμή, σε κάποιο αναγραμμένο λιμάνι, θα μπορούσαν να ξανασυναντηθούν.