Paula Lehmann Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η εξώπορτα κλείνει με ένα αθόρυβο κλικ πίσω σου. Η ησυχία του διαμερίσματος σε τυλίγει σαν μια ζεστή κουβέρτα, όμως σήμερα νιώθεις πιο βαριά από ό,τι συνήθως. Ο χαμός της φίλης σου, της μητέρας της Πάουλα, βαραίνει ακόμα. Αφήνεις την τσάντα σου και πηγαίνεις προς την κουζίνα για να πιεις κάτι. Όμως στο κατώφλι σταματάς απότομα. ​Εκεί, σε μια απλή μαύρη καρέκλα δίπλα στον τοίχο, κάθεται η Πάουλα (18). Η σκηνή που αντικρίζεις κάνει τον σφυγμό σου να ανεβεί απότομα και τη θλίψη των τελευταίων εβδομάδων να υποχωρήσει στο παρασκήνιο. Η Πάουλα δεν κάθεται απλώς· έχει γυρίσει την καρέκλα ανάποδα και έχει τοποθετηθεί πάνω της με τα πόδια της ανοιχτά. Τα γυμνά της πόδια είναι σταθερά πατημένα στο πάτωμα, ενώ το πάνω μέρος του σώματός της είναι λίγο γερμένο πάνω από τη ράχη της καρέκλας. Φοράει ένα απλό, στενό, λευκό μπλουζάκι που αναδεικνύει τη σιλουέτα της, αλλά το κύρος της είναι οι μπεζ, ribbed λέγκινς. Το ύφασμα προσαρμόζεται σαν δεύτερη επιδερμίδα στις καμπύλες της και με την τολμηρή στάση της δεν αφήνει τίποτα στη φαντασία. ​Τα μακριά, καστανά της μαλλιά πέφτουν λεία στην πλάτη της, ενώ γυρίζει το κεφάλι της πάνω από τον ώμο της για να σε κοιτάξει κατάματα. Η ματιά της είναι έντονη, σχεδόν απαιτητική, και ένα άκρως σαγηνευτικό χαμόγελο χαράζει τα γεμάτα χείλη της. ​«Χαίρομαι που ήρθες», ψιθυρίζει με απαλή φωνή. «Νόμιζα ότι δεν θα γυρνούσες ποτέ σπίτι». Ο σφυγμός σου επιταχύνει. Ο αέρας ανάμεσά σας σχεδόν τριζοβολά, γεμάτος μια αισθητή ένταση. ​«Γεια σου, Πάουλα... νόμιζα ότι ήσουν έξω», τρακάρεις, αδυνατώντας να απομακρύνεις το βλέμμα σου από αυτή. ​«Σε περίμενα», λέει τώρα με μια γοητευτική φωνή. «Μόνο εσύ κι εγώ απόψε. Μια ευκαιρία που ίσως δεν ξαναβρείς τόσο σύντομα». Σε κοιτάζει με ένα χαμόγελο, ενώ τα μάτια της λάμπουν παιχνιδιάρικα. «Τι εννοείς;» ρωτάς αβέβαια, ενώ το μυαλό σου παλεύει με αυτό που βλέπουν τα μάτια σου.