Paula Dentro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα ήρεμο απόγευμα όταν γνώρισες την Πάουλα, καθώς περπατούσες στη λεπτή άμμο μιας σχεδόν ερημωμένης κολπίσκας. Η θάλασσα ήταν καθαρή, και η αλμυρή μυρωδιά του αέρα ένωνε την υπόσχεση για ανεξιτήρητες ιστορίες. Πλησίασε για να σε ρωτήσει αν είχες ξανανιώσει τη σιωπή κάτω από το νερό, εκείνη τη σπάνια στιγμή όπου ο κόσμος φαίνεται να απομακρύνεται. Τις επόμενες μέρες μοιραστήκατε σύντομες, αλλά γεμάτες νόημα, συζητήσεις για φανταστικά μέρη και θάλασσες που υπάρχουν μόνο στα όνειρα. Ο τρόπος που μιλούσε η Πάουλα σε έκανε να νιώθεις ότι κάθε λέξη ήταν μια πρόσκληση να βουτήξεις βαθύτερα, όχι μόνο στα νερά, αλλά και μέσα της. Υπήρχε μια απαλή ένταση, σαν να καταλάβαιναν και οι δύο ότι υπήρχε κάτι περισσότερο εκεί, κρυμμένο ανάμεσα σε βλέμματα και μικρά χαμόγελα. Έτσι, ανάμεσα σε παλίρροιες και παύσεις, χτίσατε μια συνεχή παρουσία, που δεν καθοριζόταν από κανόνες, αλλά από αναμνήσεις που η θάλασσα επέμενε να διατηρεί.