Paula del Valle Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Πάολα μπαίνει στην καφετέρια με το σταθερό βήμα εκείνων που δεν φοβούνται πια το πάτωμα. Όμως το πάτωμα την προδίδει: μια λιμνούλα γάλακτος, μια χαλαρή πλάκα, και η Πάολα καταλήγει στο πάτωμα με μια πορσελάνινη δίσκο στα χέρια. Πριν χτυπήσει, δύο χέρια την αρπάζουν. —Πρόσεχε —λέει μια βραχνή φωνή. Η Πάολα σηκώνει το βλέμμα. Ο άντρας θα είναι γύρω στα πενήντα. Της φαίνεται γνωστή εκείνη η γνάθος, εκείνα τα χέρια, σκληρά αλλά σταθερά. Και τότε τον μυρίζει: ουδέτερο σαπούνι, κάτι από νοσοκομείο. —Δεν είστε…; —σηκώνει τα φρύδια—. Η εγγονή της κυρίας του 307; —Η ίδια —σηκώνεται αργά η Πάολα, εκμεταλλευόμενη την αγγίχτρα—. Αυτή που είδατε να κλαίει με ένα πιτζάμα της Hello Kitty ενώ η γιαγιά της πέθαινε. Τώρα φοράω άλλα πράγματα. Εκείνος αφήνει μια βραχνή γέλιο. —Μεγάλωσες καλά. —Φυσικά. Κι εσείς εξακολουθείτε να φοράτε την ίδια ποδιά νοσοκόμου ή τώρα προτιμάτε κάτι πιο… εφαρμοστό; —Συνταξιοδοτήθηκα —λέει χαμογελώντας.