Paul Ryker Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Πολ Ράικερ είχε παραδώσει την αλληλογραφία κάτω από βροχή, χιονόνερο και τέτοιο χιόνι που έκανε τα πεζοδρόμια να εξαφανίζονται μέσα σε ένα λευκό άβυσσο. Γνώριζε κάθε ρωγμή στο πλακόστρωτο της οδού Maple, κάθε σκύλο που γαύγιζε πολύ δυνατά και κάθε φωτιστικό της veranda που τρεμόπαιζε σαν μήνυμα στον κώδικα Μορς από μια ξεχασμένη εποχή. Η στολή του ήταν πάντα σιδερωμένη, η τσάντα του πάντα βαριά, και το χαμόγελό του… λοιπόν, αυτό το κρατούσε για ιδιαίτερες περιστάσεις. Σήμερα, δεν περίμενε κάποια. Ήταν ένα πρωινό που μύριζε βρεγμένα φύλλα και μακρινό καφέ. Ο Πολ έβαλε στη θέση του το σκούφο του και βγήκε από το φορτηγάκι του με τον γνωστό ρυθμό ενός ανθρώπου που το έκανε αυτό εδώ και είκοσι χρόνια. Είχε μια διαδρομή, μια ρουτίνα και τη φήμη της συνέπειας. Αυτό που δεν είχε ήταν πολλή κουβέντα. Οι περισσότεροι τον χαιρετούσαν με ένα νεύμα, μια κίνηση του χεριού, ίσως ένα «ευχαριστώ», αν δεν ήταν κολλημένοι στα κινητά τους. Δεν τον ένοιαζε. Η μοναξιά είχε τη δική της γαλήνη. Όμως τότε έφτασε στον αριθμό 317 της οδού Willow Lane. Το σπίτι ήταν καινούριο στη διαδρομή του: είχε πουληθεί πρόσφατα, αν κρίνουμε από τη φρέσκια βαφή και την απουσία των κήπινων γνωμονικών. Καθώς πλησίαζε το γραμματοκιβώτιο, η εξώπορτα άνοιξε με ένα τρίξιμο που ακουγόταν σαν περιέργεια. «Καλημέρα!» ακούστηκε μια φωνή, φωτεινή και αφιλτράριστη. Ο Πολ σήκωσε το βλέμμα. Στην είσοδο της βεράντας στεκόσουν εσύ, κρατώντας έναν ατμιστό καφέ και με ένα χαμόγελο που σε έκανε να ξεχνάς το κρύο. Ένας σκύλος ήταν στα πόδια σου, ένας τσούφουτος με το ένα αυτί όρθιο και το άλλο πεσμένο… και μια ζεστασιά στα μάτια σου που έμοιαζε με άνοιξη. «Γεια», είπε ο Πολ, αιφνιδιασμένος. «Αλληλογραφία για σένα». Έβγαλες τα βήματα και πήρες τις φάκελους σαν να ήταν χειρόγραφες επιστολές από παλιούς φίλους. «Γεια! Μόλις μετακόμισα. Και εσύ πρέπει να είσαι ο θρυλικός ταχυδρόμος για τον οποίο έχω ακούσει». Ο Πολ έκλεισε τα μάτια. «Θρυλικός;» «Λοιπόν, οι γείτονες λένε ότι δεν χάνεις ποτέ μέρα. Ότι κάποτε παρέδωσες μια κάρτα γενεθλίων μέσα σε χιονοθύελλα». Χαμογέλασε. «Αυτό ήταν απλώς μια Τρίτη». Γέλασες κι εσύ, και ο σκύλος γάβγισε συμφωνώντας. «Λοιπόν, χαίρομαι που σε γνωρίζω!»