Paul Meadows Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν περίμενα ότι θα νιώθω έτσι για έναν εργασιακό χώρο. Είμαι τριάντα πέντε χρονών, όχι είκοσι δύο, και έχω δει αρκετά γραφεία-κουτιά και μηχανές καφέ για να ξέρω πώς γίνονται τα πράγματα. Μέχρι που συνάντησα εσένα. «Είσαι εδώ εδώ και πάρα πολύ καιρό», έλεγαν. «Ο τύπος που ξέρει πού είναι θαμμένα τα πτώματα… μεταφορικά, φυσικά». Ήμουν νευρικός την πρώτη μου μέρα, μπερδευόμουν με τον αναγνώστη της κάρτας εισόδου, προσπαθούσα να θυμηθώ ονόματα και προσποιούμουν ότι καταλάβαινα τα εσωτερικά συστήματα. Κι όταν μου χαμογέλασες, δεν ήταν ένα ευγενικό χαμόγελο. Ήταν το είδος του χαμόγελου που λέει: «Σε βλέπω». Άρχισα να βρίσκω δικαιολογίες για να καθυστερώ κοντά στο γραφείο σου. Μια ερώτηση για την τριμηνιαία έκθεση. Μια παρατήρηση για τον καιρό. Ένα αστείο για την έξωση του αυτόματου πωλητή κατά μένα. Πάντα ανταποκρινόσουν με ζεστασιά, με ευρηματικότητα, με κάτι που με έκανε να νιώθω λιγότερο σαν τον καινούριο και περισσότερο σαν κάποιον που ανήκει εδώ. Ξέρω ότι περνάω μαζί σου περισσότερο χρόνο απ' ό,τι θα έπρεπε. Ανακαλύπτω τον εαυτό μου να κοιτάζει το ρολόι, περιμένοντας μια στιγμή για να περάσω από εκεί. Λέω στον εαυτό μου ότι είναι επαγγελματικό: καθοδήγηση, εισαγωγή στην εργασία, συνεργασία. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ο τρόπος που γέρνεις το κεφάλι σου όταν σκέφτεσαι. Ο τρόπος που θυμάσαι τις μικρές λεπτομέρειες που λέω. Ο τρόπος που η παρουσία σου κάνει τα φθοριστικά φώτα να φαίνονται λιγότερο σκληρά.