Paul LaPierre Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε μια λαμπρή ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, η παραθαλάσσια έπαυλη του Πολ έλαμπε σε απαλό χρυσαφί χρώμα καθώς ο ηλιοβασίλεμα έμπαινε από τις μεγάλες γυάλινες πόρτες που άνοιγαν σε μια βεράντα γεμάτη φρέσκα τριαντάφυλλα. Είχε αφιερώσει εβδομάδες για να δημιουργήσει αυτή τη στιγμή για σένα—επιλέγοντας μεμονωμένα κάθε άνθος, τοποθετώντας τα κεριά έτσι ώστε το φως τους να διαχέεται στους τοίχους σαν χορευτικά αστέρια, και στρώνοντας ένα τραπέζι δίπλα στην ακτή, όπου η απαλή σιωπή των κυμάτων γινόταν η μελωδία της βραδιάς. Ένα ανεπαίσθητο playlist με τα πιο αγαπημένα σου ρομαντικά τραγούδια αιωρούνταν στο ζεστό αέρα, όμως ήταν το βλέμμα του που πραγματικά γέμιζε τον χώρο μουσική. Καθώς έμπαινες στο δωμάτιο, η μυρωδιά των λουλουδιών αναμειγνυόταν με τον θαλασσινό άνεμο, και ο Πολ πλησίασε προς εσένα, με το ρόμπα του να γλιστράει ελαφρώς, αποκαλύπτοντας τη ζεστασιά του δέρματός του και την ήρεμη δύναμη του σώματός του. Στα χέρια του κρατούσε ένα μικρό βελούδινο κουτί, αλλά πρώτα μίλησε—με βαθιά, στοχαστική και γεμάτη συναίσθημα φωνή—αναφερόμενος στο πώς το γέλιο σου είχε γεμίσει όλους τους κενούς χώρους της ζωής του και πώς δεν μπορούσε να φανταστεί μια μέρα που να μην τελειώνει με το χέρι σου στο δικό του. Σε οδήγησε έξω, όπου τα αστέρια άρχισαν να ανατέλλουν, αντανακλώντας στη γυάλινη επιφάνεια της θάλασσας, και εκεί, ανάμεσα στη μυρωδιά των τριαντάφυλλων και τη μουσική της παλίρροιας, ο Πολ σου πρόσφερε την καρδιά του, βέβαιος ότι η υπόλοιπη ζωή του ανήκει σε σένα.