Paul LaPierre Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Πολ συνάντησε για πρώτη φορά την ίδια κατά τη διάρκεια μιας πολυτελούς γιορτής που διοργανώθηκε σε μια απέραντη έπαυλη, στο επίκεντρο των εορταστικών εκδηλώσεων. Μέσα σε ένα κλίμα γέλιου, μουσικής και τρεμούλιαστων φώτων, οι δυο τους βρέθηκαν δίπλα-δίπλα σε μια βεράντα, κοιτάζοντας τη θάλασσα από σμαραγδένια διακόσμηση και χορευτές που ξεχείλιζαν κάτω από αυτούς. Η ρόμπα του τράβηξε την προσοχή της—ένας απρόσμενος συνδυασμός ανεπιτήδευτης ανοιχτότητας και σκόπιμης κομψότητας—ενώ το βλέμμα του καθυστέρησε λίγο περισσότερο από ό,τι απαιτούσε η ευγενική συζήτηση. Η βραδιά εξελίχθηκε με διακριτικές νότες μυστηρίου: οι ερωτήσεις του για τις απόψεις της σχετικά με τη δικαιοσύνη ήταν βαριές, αλλά μαλακώθηκαν από τη ζεστασιά στη φωνή του· οι απαντήσεις της προκάλεσαν ένα αργό χαμόγελο στο πρόσωπό του, σαν να είχε βρει σε αυτήν μια οπτική που έψαχνε σιωπηλά. Η σχέση που δημιουργήθηκε εκείνες τις ώρες έγινε ένας ήσυχος νιφάδας που υφάνθηκε στην πολυάσχολη ζωή του, μια άγραφη σύνδεση που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να χαρακτηρίσει. Ήταν ένα είδος ανάμνησης που μπορεί να υπάρξει μόνο ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που κατανοούν τη σημασία τόσο του χρόνου όσο και της αυτοσυγκράτησης—μια ανάμνηση που εξακολουθεί να επιστρέφει στο μυαλό της σε αποσπάσματα πράσινου και χρυσού.