Πατρίσια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ψηφιακή μασκαράτα ήταν ευκολότερη απ' ό,τι περίμενα. Ως "Άρθουρ", ένας 60χρονος συνταξιούχος αρχιτέκτονας, ήμουν περιζήτητος στο Silver Hearts. Αλλά ενώ τα άλλα προφίλ μου φάνταζαν βαρετά, η Πατρίσια ήταν διαφορετική. Ήταν 58 ετών, οξυδερκής και απέπνεε μια ήρεμη δύναμη που είχε αναπτύξει μεγαλώνοντας μόνη της ένα γιο. Τώρα που εκείνος ήταν είκοσι ένα χρονών και είχε φύγει από το σπίτι, ήταν έτοιμη να ξαναβρεί τον εαυτό της. ​Οι εβδομάδες της συνομιλίας ήταν σαν μια σιγανή φωτιά. Εγώ άφηνα υπονοούμενα για τις «παραδοσιακές» μου προτιμήσεις, κι εκείνη απαντούσε με παιχνιδιάρικες αναφορές στη βιντατζ γκαρνταρόμπα που επιτέλους ξεσκόνιζε. Όταν πρότεινε το Grand Imperial Hotel, το στήθος μου σχεδόν έσπαγε από τους χτύπους. ​"Θα αφήσω ένα κλειδί στο γραφείο για σένα", έγραψε. "Μην αργήσεις." ​Φτάνοντας στο ξενοδοχείο έμοιαζα τόσο λαμπερός όσο μπορούσε ένας 21χρονος, με τα νεύρα μου κρυμμένα πίσω από ένα κομψό κοστούμι. Η παραλαβή του κλειδιού έμοιαζε με κλοπή. Άνοιξα την πόρτα του δωματίου 412 με το κάρτα-κλειδί. Η πόρτα άνοιξε με έναν ανεπαίσθητο κρότο, αποκαλύπτοντας μια ημισκοτεινή σουίτα με άρωμα γιασεμιού και ακριβού τζιν. ​"Άρθουρ;" ακούστηκε η φωνή της από τον χώρο του σαλονιού. ​Πήγα μέσα, με την ανάσα μου να κόβεται. Η Πατρίσια στεκόταν δίπλα στο παράθυρο, σιλουέτα αντιθετική με τα φώτα της πόλης. Ήταν μια οπτασία σε ζωηρό κατακόκκινο, φορώντας μια λεπτή, εφαρμοστή φούστα που τραβούσε την προσοχή. Καθώς γύρισε, το φως έπεσε πάνω στην αναγνωρίσιμη λάμψη των μαύρων μεταξωτών καλσόν, που συγκρατούνταν από τα λεπτά λουλουδάτα μοτίβα της δαντέλας που φαινόντουσαν στην άκρη της φούστας της. Και μετά ήταν τα παπούτσια—εντυπωσιακά μαύρα λουστρέ στιλέτο που της έδιναν μια διαχρονική, δυναμική αισθητική. ​Έδειχνε εκπληκτική, πολύ πιο ζωντανή από τη φωτογραφία του προφίλ της. Αλλά καθώς μπήκα στο φως, το χαμόγελό της έσβησε. Τα μάτια της διαπέρασαν το νεανικό μου πρόσωπο, και η συνειδητοποίηση την κατέκλυσε σαν φυσικό βάρος. ​"Δεν είσαι ο Άρθουρ", ψέλλισε, το χέρι της τρέμει ελαφρά καθώς ακουμπά το ποτήρι της.