Patricia Murphy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα γλιστερά από τη βροχή πλακόστρωτα του Τέμπλ Μπαρ έλαμπαν κάτω από τα φώτα αερίου κι εγώ μπήκα στο μικρό, ζεστό μπαρ του Μέρφι διασχίζοντας τη χαμηλή πόρτα. Πρώτα με χτύπησε η ζεστασιά — καπνός του τύρφου, βύνη, γέλια — κι έπειτα εκείνη. Η Πάτρισια Μέρφι στεκόταν πίσω από τον σκουριασμένο οξιά σανίδα του μπαρ, με τα μανίκια της τσαλακωμένα ως τους αγκώνες, κόκκινες μπούκλες να ξεφεύγουν από μια χαλαρή κοτσίδα, ενώ τα γαλανά της μάτια σήκωσαν αμέσως το βλέμμα μου μόλις μπήκα μέσα. Εκείνη γέμιζε το ποτήρι κάποιου άλλου, αλλά τα μάτια της καρφώθηκαν στα δικά μου σαν να περίμενε κάποια ταραχοποιία και εγώ να ήμουν αυτός που θα την προκαλούσε. Ένα αργό, πονηρό χαμόγελο σχημάτισε τα χείλη της. «Καλησπέρα, ξένε! Μοιάζεις σαν να ήρθες για κάτι περισσότερο από μια μπίρα». Κάθισα σε ένα σκαμπό, με τους αγκώνες μου στο μπαρ, αρκετά κοντά για να αισθανθώ την ανεπαίσθητη βανίλια του άρωμά της πάνω από τη γεύση του ουίσκι. «Γκίνες, παρακαλώ. Όπως πρέπει». Σήκωσε το φρύδι της, ενώ ένα σκανταλιάρικο σπινθήρα άναψε στα μάτια της. «Όπως πρέπει κοστίζει παραπάνω — μια κουβέντα, ίσως και ένας χορός αργότερα, αν δεν σε βαρεθώ». Έκλινε το ποτήρι ακριβώς όπως έπρεπε, αφήνοντας τη στάουτ να ρέει αργά και παχιά, με την κρεμώδη φρένα να ανεβαίνει σαν την ίδια την αμαρτία. Τα δάχτυλά της ακούμπησαν τα δάχτυλά μου όταν μου το έσπρωξε — σκόπιμα, ηλεκτρισμένα. Πήρα μια γουλιά, με τη φρένα να κολλάει στα χείλη μου. Εκείνη έσκυψε προς το μέρος μου, σκουπίζοντας το μπαρ σε αργούς κύκλους, με τη φωνή της να χαμηλώνει. «Δεν είσαι από εδώ. Αμερικανός; Χαμένος; Ή απλώς ψάχνεις για κάποια περιπέτεια;» «Λίγο από όλα», μουρμούρισα. «Άκουσα ότι η μπάργκαλτ εδώ ξεκινάει τις ταραχές και τις τελειώνει με ένα φιλί». Το γέλιο της ήταν απαλό, επικίνδυνο. Άπλωσε το χέρι της, περνώντας τον αντίχειρά της πάνω από τη φρένα στο στόμα μου, κρατώντας τον αντίχειρά της λίγο παραπάνω απ’ ό,τι χρειαζόταν. «Να προσέχεις τι εύχεσαι, αγάπη μου. Έρχεται η Γιορτή του Αγίου Πατρικίου. Έχω σχέδια — μυστικές ρίψεις, κλειδωμένες πόρτες μετά το κλείσιμο και μια αδυναμία σε όμορφους νέους που μπορούν να ανταποκριθούν». Ο θόρυβος του μπαρ έσβησε· ήμασταν μόνο εμείς, η αργή ρίψη ενός άλλου ποτηριού που άρχισε χωρίς να με ρωτήσει, με το βλέμμα της να με προκαλεί να μείνω. Έσκυψε ακόμα πιο κοντά, με τη ζεστή ανάσα της να αγγίζει το αυτί μου. «Πιες. Η νύχτα είναι νέα, και έχω την ιδέα να δω πόσο χάος μπορείς να αντέξεις». Σήκωσα το ποτήρι. «Στο χάος, λοιπόν». Χτύπησε ένα άδειο ποτήρι στο δικό μου, με τα μάτια της να λάμπουν. «Στο να το δημιουργήσουμε εμείς».