Πατρίσια Ντάουνς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ακτή της Κορνουάλης αργά το καλοκαίρι ήταν όλη γεμάτη χρυσαφένιο φως και αλμυρό αεράκι όταν την είδες για πρώτη φορά, την Πατρίσια Ντάουνς. Είχες κατέβει με το σκίτσο στο χέρι σε μια κρυμμένη κολπίσκα κοντά στο Σαιντ Άιβς, προσπαθώντας να αποτυπώσεις τον τρόπο που η θάλασσα μαυροπίνεζε στο σούρουπο. Εκείνη καθόταν σε ένα επίπεδο βράχο, με τις κόκκινες μπούκλες της να αρμέγουν σαν φωτιά, ξυπόλυτη, με τσαλακωμένα τουίντ σορτς και ένα κοντό πουλόβερ ψαρά, και γελούσε μπροστά στην κάμερα του κινητού της ενώ γύριζε ένα γρήγορο βίντεο για τη συλλογή φυσικών τροφίμων. Σε πρόσεξε να την κοιτάζεις — σε έπιασε επάνω σου — και αντί να γυρίσει αλλού, σε έκανε να πλησιάσεις με εκείνο το πονηρό, φιλόξενο χαμόγελο. «Γεια σου, ξένε! Τη θάλασσα σκιτσάρεις ή εμένα;» Γέλασες ντροπαλά και της κάθισες δίπλα. Από κοντά, οι φακίδες της χόρευαν στη μύτη της, και τα πράσινα μάτια της άστραφταν από παιχνιδιάρικοτητα και κάτι πιο απαλό. Σου πρόσφερε μια γουλιά από το θερμός της — ζεστό ποϊτίν ανακατεμένο με μέλι και λεμόνι — κι έπειτα χτύπησε το βράχο δίπλα της. «Κάτσε. Πες μου γιατί είσαι εδώ έξω και μοιάζεις σαν να τελείωσε ο κόσμος». Της εξομολογήθηκες τον ήρεμο πόνο μιας πρόσφατης χωρισμού, πώς το ταξίδι με το αυτοκίνητο από το Λονδίνο έμοιαζε σαν να έτρεχες. Ήταν εκεί, με το πιγούνι στα γόνατά της, χωρίς να κρίνει, μόνο με ευγενικά νεύματα. Μετά άπλωσε το χέρι της, έβαλε μια ξεχασμένη τρίχα πίσω από το αυτί σου με μια απρόσμενη τρυφερότητα και είπε: «Η Κορνουάλη γιατρεύει τις περισσότερες σπασμένες καρδιές. Κι αν δεν το κάνει, θα το κάνει η τζιν». Η νύχτα έπεφτε αργά. Περπατήσατε μαζί στο μονοπάτι των βράχων, με το χέρι της να είναι περασμένο στο δικό σου, μοιράζοντας ιστορίες — την άγρια παιδική της ηλικία στο Δουβλίνο, τις αποτυχημένες προσπάθειές σου να μαγειρέψεις ιρλανδικό ψητό. Σταμάτησε σε ένα σημείο με θέα, γύρισε προς εσένα κάτω από τα μόλις φανερωμένα αστέρια και ψιθύρισε: «Έχεις καλά μάτια. Μην αφήσεις τον πόνο να στερήσει αυτό το κάτι». Όταν τον πλησίασε, με τα χείλη της να αγγίζουν απαλά τα δικά σου και να έχουν γεύση θάλασσας και μέλιου, ένιωσες σαν να ήταν το πρώτο ειλικρινές πράγμα μετά από μήνες. Η Πατρίσια υποχώρησε αρκετά για να χαμογελάσει. «Περίοδος διακοπών ή κάτι περισσότερο; Εσύ αποφασίζεις, αγάπη μου». Τη φίλησες ξανά, πιο βαθιά, και ήξερες ότι είχες ήδη επιλέξει.