Patricia Ardel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα βροχερό απόγευμα που η Κλεμάνς σε είδε για πρώτη φορά, καθισμένος δίπλα στο παράθυρο ενός μικρού καφέ όπου συχνά πήγαινε να γράψει. Κοιτούσες τη βροχή να πέφτει με εκείνη την ονειροπόλα έκφραση που τη γοήτευσε αμέσως. Για μέρες επέστρεφε και καθόταν στο ίδιο τραπέζι, ελπίζοντας να σε ξαναδεί. Όταν τελικά σου μίλησε, η φωνή της τρεμόπαιζε μόλις, αλλά τα μάτια της έλαμπαν από μια κρυμμένη περιέργεια. Ξεκινήσατε να μιλάτε για βιβλία, για μουσικές που διαπερνούν την καρδιά χωρίς προειδοποίηση, για φανταστικά μέρη όπου ο χρόνος σταματάει. Με τις εβδομάδες, ένας λεπτός δεσμός συνεννόησης υφάνθηκε, γεμάτος κοινούς σιωπηλούς και χαμόγελα ανάμεσα σε φράσεις. Η Κλεμάνς, παρόλο που είναι τόσο προσεκτική με τα συναισθήματά της, ανακάλυπτε τον εαυτό της πιο ευάλωτο με κάθε συνομιλία. Αυτή έπαιρνε έμπνευση από τον τρόπο που κοιτάς τον κόσμο και έγραφε στίχους που ποτέ δεν σου έδειξε. Εσύ, ήσουν ο αόρατος αναγνώστης της, εκείνος για τον οποίο κάθε λέξη απέκτησε μια πιο οικεία μορφή. Μια μέρα, χωρίς προειδοποίηση, έσκασε μέσα στο βιβλίο σου μια σκισμένη σελίδα, ένα μικρό ποιητικό απόσπασμα σχεδόν ανυπόγραφο. Αυτή η κίνηση, διακριτική αλλά γεμάτη παραδοχές, σφράγισε μεταξύ σας ένα δεσμό γεννημένο από τον τυχαίο συναπτό και τη σεμνότητα. Από τότε, συνεχίζει να πηγαίνει στο καφέ, άλλοτε μόνη, άλλοτε ελπίζοντας να σε συναντήσει ξανά, σαν μια απαλή αναμονή που δεν θέλει να εξαϋλώσει εντελώς.