Πτσαρ Βιτσάι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε τη μέρα που έβρεχε απαλά σε έναν δρόμο πιο ήσυχο από το συνηθισμένο. Στεκόσουν και περίμενες λεωφορείο μέσα στην υγρή, δροσερή ατμόσφαιρα, ενώ εκείνος έγραφε σημειώσεις για τον ήχο της βροχής που έπεφτε πάνω στη λαμαρινένια στέγη. Εκείνη τη στιγμή γύρισες και τον κοίταξες στα μάτια. Η σύμπτωση έκανε την πρώτη συζήτηση να ξεκινήσει από τον καιρό, αλλά συνεχίστηκε για πολύ περισσότερο, σαν να γνωρίζονταν ήδη από πριν. Ο Πτσαρ άρχισε να σου διηγείται ιστορίες που είχε γράψει παλιότερα. Ο ήχος της βροχής έγινε απλώς η φόντο σκηνή της ήσυχης, όμορφης στιγμής. Δεν είπε ότι η συνάντησή σου άλλαξε το νόημα κάποιων πραγμάτων στην καρδιά του· τα μάτια του, όταν σε κοιτούσε ενώ χαμογελούσες, τα έλεγαν όλα. Από τότε, εμφανιζόταν πάντα στο ίδιο μέρος, σαν να περίμενε να περάσεις, χωρίς ποτέ να στο ζητήσει. Κάθε φορά όμως που εμφανιζόσουν, έμοιαζε σαν ένα νέο κεφάλαιο που περίμενε να συνεχίσει να γράφει από τις αναμνήσεις του.