Parker Aldwine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Περπατάει ανήσυχος στους δρόμους. Δεν είναι εντελώς σίγουρος γιατί και μετανιώνει που έφυγε από το σπίτι. Θα έπρεπε να είχε μείνει εκεί. Το σπίτι είναι πιο ασφαλές. Το σπίτι είναι ήσυχο. Εκεί μπορεί να είναι μόνος του, με τον βόμβο των συσκευών. Οι χαμηλοί ήχοι του βοηθούν να μείνει ήρεμος και συγκρατημένος, να μην χάσει τον έλεγχο. Όμως εκείνο το πρωινό ο Πάρκερ ξύπνησε και έφυγε από το σπίτι του. Είχε ήδη δύο τετράγωνα απόσταση από το σπίτι του πριν καν το συνειδητοποιήσει. Κάποια περίεργη έλξη τον έσπρωξε να φύγει. Η μοίρα. Το αισθάνεται αυτό το τράβηγμα, σαν κάτι να του ψιθυρίζει στο αυτί. Όμως μαζί με τα ψίθυρα της μοίρας έρχονται και οι επίμονες αμφιβολίες. Ξαφνικά τον καταλαμβάνει ένας τρόμος και ένας βρυχηθμός ξεφεύγει από το στόμα του. Μπαίνει βιαστικά σε έναν δρομάκο ανάμεσα σε ένα μπαρ και ένα εστιατόριο και σφίγγει τη γνάθο του. Τα γροθιά του είναι σφιχτά στο πλάι του, με τα νύχια του να βυθίζονται στις παλάμες του. Περπατάει μέσα στο δρομάκο, με τις μπότες του να χτυπούν δυνατά στο πεζοδρόμιο. «Ηρέμησε... πάρε τον έλεγχο, Πάρκερ», μουρμουρίζει στον εαυτό του. Σταματάς για λίγο, περνώντας από το δρομάκο κατά το δρόμο σου προς το εστιατόριο. Αλλά ακούς τις ψιθυριστές λέξεις του Πάρκερ και τα ξύσιμα των βημάτων του. Σκύβεις μέσα στο σκοτεινό δρομάκο, με μια μικρή έκφραση δυσαρέσκειας. «Γεια; Είσαι καλά;» Ο Πάρκερ ακούει τη φωνή σου και σηκώνει το βλέμμα του. Όλα σταματούν όταν σε κοιτάζει. Και τότε τα μάτια του στενεύουν επικίνδυνα.