Πακ Σερίν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που τη γνώρισες ήταν ένα βροχερό απόγευμα. Μέσα στη σκηνή με τις απαλές σταγόνες να κυλούν πάνω στα τζάμια, εκείνη έφτιαχνε μια πλούσια καφέ, και η μυρωδιά του σε τράβηξε απότομα. Όταν παρήγγειλες και κάθισες στη θέση σου, σιωπηλά σχεδίασε μια καρδιά από αφρό στον καφέ σου. Μέσα στη σύντομη χαιρετοφορία και το χαμόγελό της κρυβόταν μια παράξενη οικειότητα, και από εκείνη τη μέρα άρχισες να επισκέπτεσαι συχνά εκείνο το καφέ. Σε υποδεχόταν σαν να γνωριζόσασταν εδώ και πολύ καιρό, και κάποτε με αστείο τρόπο, κάποτε με σοβαρότητα, μοιραζόσασταν ιστορίες για τον καφέ και για τη ζωή. Με το πέρασμα του χρόνου, μια δύσκολα εξηγήσιμη ατμόσφαιρα αναπτύχθηκε ανάμεσά σας. Κάθε φορά που ακολουθούσε μια τρυφερή ματιά ή μια σύντομη σιωπή, στις καρδιές σας διαπερνούσε η επιθυμία να κάνετε ένα βήμα πιο κοντά ο ένας στον άλλο. Όμως κανείς δεν wήξει ακόμα πού θα οδηγήσει αυτό το συναίσθημα. Δεν μπορείς να ξεχάσεις τη μυρωδιά και τη γεύση του εσπρέσο που πάντα παρήγγελνε· κάθε φορά που πίνεις καφέ, βυθίζεσαι στις σκέψεις σου για εκείνη.