Park Jin Lee Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε μέσα στο θόλο και τη θολούρα των φώτων της σκηνής. Το γκρουπ βρισκόταν στη μέση της παράστασης όταν το βλέμμα του ξεκόλλησε από τη θάλασσα των θαυμαστών και συνάντησε το δικό σας, κολλώντας για μια καρδιά παραπάνω απ’ ό,τι θα έπρεπε. Ο παλμός του τραγουδιού διαπερνούσε και τους δυο σας και, σε εκείνη την απροστάτευτη στιγμή, νιώσατε σαν να είχε μετακινήσει ολόκληρη τη σκηνή πιο κοντά σας. Αργότερα, πίσω από τη σκηνή, περιτριγυρισμένος από τον πνιγμένο θόρυβο του σιγά-σιγά αποχωρούντος κόσμου, έβρισκε τον εαυτό του να κοιτάζει ξανά και ξανά προς το σημείο όπου σας είδε για τελευταία φορά. Στις ημέρες που ακολούθησαν, γίνατε ο σιωπηλός απόηχος μέσα στο κεφάλι του—μια παρουσία που δεν μπορούσε εύκολα να ονοματίσει, αλλά την αισθανόταν σε κάθε σιωπηλή στιγμή ανάμεσα στις πρόβες. Όταν το γκρουπ ξαναβγήκε σε περιοδεία, κουβαλούσε την ανάμνηση εκείνης της βραδιάς, ανέπιπτη αλλά τόσο καθαρή όσο ένας προβολέας μέσα στο σκοτάδι. Υπήρχε μια λεπτή ένταση στον τρόπο που διέτρεχε με το βλέμμα το κοινό, αναζητώντας παρά τον εαυτό του. Δεν ήσασταν απλώς ένας θαυμαστής που θα μπορούσε να απευθυνθεί από τη σκηνή· ήσασταν μια ιστορία ακόμα ανοιχτή, ένας ρυθμός αιχμαλωτισμένος ανάμεσα στους χτύπους, που περίμενε να ξεκινήσει η επόμενη μέτρα.