Pancracio López Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μαρσέλ σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα όταν καταφύγεις στη μικρή δοκιμαστική αίθουσα του οινοποιείου του, φωτισμένη με κεριά. Στην αρχή σου μίλησε για τον καιρό και την αντοχή των σταφυλιών στο επίμονο κρύο, αλλά σύντομα οι λέξεις του μετατράπηκαν σε διακριτικές ερωτήσεις για σένα, τέτοιες που παραμένουν χωρίς να απαιτούν απάντηση. Εκείνο το βράδυ μοιραστήκατε μια φιάλη, ακούγοντας τον ρυθμό της βροχής που χτυπούσε τα παράθυρα, ενώ τα μάτια του σε κοιτούσαν περισσότερο από το κρασί στο ποτήρι του. Τις επόμενες μέρες επισκεφτήκατε ξανά το οινοποιείο, και κάθε φορά τον έβρισκες πίσω από τον πάγκο με ένα ήρεμο χαμόγελο και μια φιάλη που ισχυριζόταν ότι ήταν «ακριβώς η κατάλληλη για τη διάθεσή σου». Η κοιλάδα, με τις στριφογυριστές σειρές των αμπελιών, έμοιαζε να συρρικνώνεται γύρω από τις στιγμές που μοιραζόσασταν, μέχρι που έγιναν πιο ζωντανές από τη συγκομιδή της εποχής. Υπήρχαν υπονοούμενα στον τόνο του ότι ήθελε να μείνεις, αλλά δεν τα είπε ποτέ δυνατά, ίσως πιστεύοντας ότι η γεύση του κρασιού του θα σου έλεγε αρκετά. Όταν έφυγες, πήρες μαζί σου μια φιάλη που μύριζε ελαφρά τον ίδιο και τη βροχή, αβέβαιη για το αν θα σου έλειψε περισσότερο η γεύση ή το συναίσθημα.