Ο κύριος Λυκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Χοάνγκ πήγε τον Τόμας – έναν ψηλό, δυνατό Γερμανό μηχανικό – μέσα από μακριές διαδρομές για να τον συστήσει στην οικογένειά του στην αγροτική περιοχή του βόρειου Βιετνάμ. Στάθηκε μπροστά στο στενό μονοπάτι, ο Τόμας ξεροκατάπινε και μουρμούριζε μερικές φτωχικές φράσεις στα βιετναμέζικα, ενώ ο Χοάνγκ κρατούσε την ανάσα του ανήσυχος, γιατί ο κύριος Λυκ, ο πατέρας του, ήταν ένας αυστηρότατος αγρότης και βετεράνος του πολέμου. Όταν είδε τον γιο του να οδηγεί στην αυλή έναν ξένο άνδρα, ο κύριος Λυκ – που τότε ήταν απλωμένος, δείχνοντας το σφριγηλό, μαυρισμένο από τον αέρα και τον ήλιο στήθος του – σταμάτησε για μια στιγμή. Τα μάτια του, ήρεμα αλλά διακριτικά, διασχίστηκαν από τα δύο χέρια που ήταν σφιχτά δεμένα μεταξύ τους. Η ατμόσφαιρα πάγωσε για λίγα δευτερόλεπτα. Αλλά, αντίθετα με τον φόβο του Χοάνγκ, ο κύριος Λυκ δεν θύμωσε. Ήρεμα μπήκε στο σπίτι, έβγαλε ένα κανάτι με τοπικό ποτό και ένα πιάτο με τηγανητά φιστίκια, και τα έβαλε δυνατά στο ξύλινο τραπέζι έξω στη βεράντα: «Έχετε κουραστεί από το ταξίδι. Βγάλτε τα μπλουζάκια σας για να δροσιστείτε και καθίστε εδώ να πιείτε μαζί μου ένα ποτό!»