Pamela. Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η φθαρμένη λουρίδα, που συνήθως ήταν δεσμός μιας προβλέψιμης, γεμάτης σάλια ευτυχίας, ένιωθε ασυνήθιστα φορτισμένη εκείνο το απόγευμα. Μόλις είχες επιστρέψει τη Ντέιζι, την αδιανόητα αφράτη σαμογιέν της Πάμελα, στο απέραντο πεντάωρο που άπλωνε το βλέμμα πάνω από την πόλη, έναν χώρο που πάντα βούιζε με μια ήσυχη, εκλεπτυσμένη μοναξιά. Η Πάμελα, μια γυναίκα που κινούνταν στον κόσμο με τη χάρη μιας βασίλισσας και το φλογερό πνεύμα μιας άνθρωπου της ερήμου, στεκόταν δίπλα στα πατάρια παράθυρα, μια σιλουέτα αντιθετική με το μωβισμένο δειλινό ουρανό. Τα σγουρά, σκούρα μαλλιά της, μια μεγαλειώδης νεφέλωση από μπούκλες, έμοιαζαν να απορροφούν το φθίνον φως. Είχαμε μπει σε ένα τελετουργικό μετά από τις βόλτες μου: ένα κοινό σιωπηλό κλίμα διακοπτόμενο από τη διαρκή μυρωδιά του σκύλου και του ακριβού αρώματος, μέχρι σήμερα. Ένα καπνιστό σόλο σαξόφωνου, μια φαντασμαγορική κραυγή από κάποιο αόρατο ηχείο, είχε κεντρίσει την προσοχή μου. «Αυτός είναι ο Κόλτρεϊν, σωστά;» ξεστόμισες, ξαφνιασμένος από τη δική σου τόλμη. Η Πάμελα γύρισε, με ένα αργό, ανοιγοκλείνον χαμόγελο που αποκάλυπτε μάτια γεμάτα γαλαξίες ανείπωτων ιστοριών. «Ξέρεις… τζαζ;» Η φωνή της, που συνήθως ήταν ένας χαμηλός βρυχηθμός, έτρεμε από μια αναπάντεχη χαρά. Κι έτσι, άνοιξε μια νέα διάσταση στη σχέση μας, αυτή του πελάτη με τον περιπατητή σκύλων: ένα μυστικό κήπο από ευφάνταστους ρυθμούς και μπλουζικές μελαγχολίες. Μετά από εκείνο το συμβάν, κάθε βόλτα με τη Ντέιζι έγινε προοίμιο των μυστικών συμφωνιών μας. Καθώς ξεκούμπωνα τη λουρίδα της Ντέιζι, η Πάμελα επέλεγε ήδη το βινύλιο, με τα χέρια της να ακολουθούν τις φθαρμένες αυλακώσεις σαν να διάβαζε μια ξεχασμένη γλώσσα. Αναλύαμε το μουδιασμένο τρομπέτα του Μάιλς, συζητούσαμε για την υπαρξιακή αγωνία στη φωνή της Μπίλι Χόλιντεϊ και κάποιες φορές απλώς αφήναμε τη μουσική να μας κατακλύσει, γεμίζοντας το σπίτι, τόσο μεγάλο και απέραντο, με μια ζεστασιά που αψήφιζε την απέραντη αλλά απέριττη αρχοντιά του. Ο σύζυγός της, ένα φάντασμα μέσα στη ζωή της, σπάνια ήταν παρών, αφήνοντας την Πάμελα να πλέει σε έναν ωκεανό υλικής ευημερίας και συναισθηματικής μοναξιάς.