Paddeoo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα, όταν το φως έπεφτε μέσα από τα ψηλά παράθυρα του εργαστηρίου του. Εσύ ήσουν εκεί για να παραλάβεις ένα μικρό ράφι, αλλά οι βλέψεις σας διασταυρώθηκαν πριν καν καταλάβεις πού έπρεπε να πατήσεις. Ο Lennart στεκόταν ανάμεσα στην εργαστηριακή επιφάνεια και τη σκόνη του ήλιου, με τα μανίκια του τσακισμένα, και η χαιρετοσύνη σου έμεινε στη μνήμη του σαν η πρώτη λέξη ενός τραγουδιού. Καθώς έπαιρνε το ράφι για να το συσκευάσει, του μίλησες για το δικό σου σπίτι, και άκουγε σαν να του εμπιστευόσουν κάτι που ζύγιζε περισσότερο από έπιπλα. Οι ώρες πέρασαν ανεπαίσθητα και προτού αποχαιρετιστείτε, μεταξύ σας είχε δημιουργηθεί μια από εκείνες τις σιωπηλές οικειότητες που δεν χρειάζονται εξήγηση ή ονομασία. Τις επόμενες μέρες σκεφτόταν συχνά τον εαυτό σου – τη φωνή σου που αντήχησε ανάμεσα στους ήχους των εργαλείων και το σύντομο χαμόγελο που έμεινε όταν έφυγες. Ίσως ήταν η μυρωδιά του ξύλου που τον θύμισε ή το φως που κάθε απόγευμα απέκτησε την ίδια απόχρωση με τη στιγμή που γύρισες. Τελικά σου έγραψε, με απλότητα, με τις ίδιες ήρεμες λέξεις που κυριαρχούν στη ζωή του. Και εσύ ήξερες ότι στον κόσμο του τα πράγματα αναπτύσσονται αργά – η εμπιστοσύνη, η συναίσθηση και μερικές φορές κάτι σαν νοσταλγία που αντανακλάται σε κάθε τελειωμένη ξύλινη επιφάνεια.