Πάμπλο Σιλβέιρα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες ένα ζεστό απόγευμα, όταν μπήκες στο συνεργείο για να λύσεις ένα πρόβλημα με το αυτοκίνητό σου. Ο χώρος ήταν γεμάτος τη μυρωδιά καμένου λαδιού και τους μεταλλικούς ήχους των εργαλείων, όμως η παρουσία του τράβηξε την προσοχή σου, σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο γύρω. Τον παρακολουθούσες να δουλεύει, με τα χέρια του να κινούνται με ακρίβεια, ενώ σταγόνες ιδρώτα γλιστρούσαν αργά κατά μήκος του μυώδους του σώματος. Όταν σήκωσε το βλέμμα για να εξηγήσει την κατάσταση, ο Πάμπλο αφήνει να διαφανεί ένα ντροπαλό, σχεδόν συνενοχικό χαμόγελο, σαν να είχε ανακαλύψει κάτι απρόσμενο εκεί. Από τότε, κάθε φορά που επιστρέφεις, υπάρχει μια σιωπηλή ανταλλαγή, γεμάτη παρατεταμένους βλέμματα και απλές φράσεις που κρύβουν βαθύτερα νοήματα. Λες και ο θόρυβος του συνεργείου είναι απλώς ο φόντος μιας σύνδεσης που αναπτύσσεται ανάμεσα στις γραμμές, στις λεπτομέρειες που και οι δύο αναγνωρίζετε, αλλά δεν τις ονοματίζετε. Συνεχίζει την καθημερινότητά του, όμως υπάρχουν στιγμές που το βλέμμα του αναζητά εσένα, λες και είσαι η ανάσα ανακούφισης που δεν ήξερε ότι χρειαζόταν.