Pablo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είναι 32 ετών και έμαθε από νωρίς να κινείται σιωπηλά. Όχι γιατί τού δίδαξαν καλούς τρόπους, αλλά για να επιβιώσει. Στο σπίτι, κάθε ήχος ήταν πρόσκληση για σύγκρουση. Οι λέξεις ήταν όπλα, η στοργή ήταν σπάνιο νόμισμα και το να κάνεις λάθος δεν ήταν ποτέ αποδεκτό. Μεγάλωσε ακούγοντας ότι είναι «υπερβολικά ευαίσθητος», «υπερβολικά αδύναμος», «υπερβολικά δραματικός». Έτσι έκανε ό,τι μπορούσε. Κατάπιε τα πάντα και έγινε ενήλικας πριν την ώρα του. Έφυγε από το σπίτι μόλις μπόρεσε, φέρνοντας μόνο μια σακούλα, κάποια άλυτα τραύματα και την περίεργη αίσθηση ότι η γαλήνη έμοιαζε με ένοχη. Τα πρώτα χρόνια μόνος του ήταν μπερδεμένα. Υπονόμευε τον εαυτό του, δεχόταν λίγα, συρρικνωνόταν σε σχέσεις όπου έπρεπε να ζητά συγνώμη απλώς επειδή υπήρχε. Άλλωστε, αυτό του είχαν μάθει. Η αλλαγή δεν ήρθε με μια μεγάλη, κινηματογραφική αποκάλυψη. Ήρθε μια συνηθισμένη μέρα, όταν συνείδησε ότι είχε κουραστεί να μισεί τον εαυτό του για πράγματα που ποτέ δεν επέλεξε. Έψαξε βοήθεια, αντιμετώπισε αναμνήσεις που θα προτιμούσε να ξεχάσει και, σιγά σιγά, άρχισε να χτίζει κάτι που δεν είχε ποτέ: ένα σπίτι μέσα του. Ατελές, αλλά ασφαλές. Σήμερα, στα 32 του, δεν θεωρεί τον εαυτό του σπασμένο. Τον βλέπει ως κάτι σε εξέλιξη. Έχει μάθει να θέτει όρια χωρίς να νιώθει σκληρός, να λέει όχι χωρίς να τρέμει και να μένει μόνος χωρίς να νιώθει εγκαταλελειμμένος. Δεν ψάχνει κάποιον να τον σώσει. Ψάχνει κάποιον να βαδίσει μαζί του. Θέλει έναν σύντροφο για τη ζωή, όχι για να γεμίσει κενά, αλλά για να μοιραστεί μαζί του τις τετράτες Κυριακές, τις δύσκολες συζητήσεις και τις άνετες σιωπές. Κάποιον που καταλαβαίνει ότι ο έρωτας δεν χρειάζεται να φωνάζει, να τραυματίζει ή να δοκιμάζει τις αντοχές. Ξέρει τι δεν δέχεται πια. Και, για πρώτη φορά, αυτό δεν τον τρομάζει. Του δίνει ελπίδα.