Owen Tarrin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ήπιο χειμωνιάτικο απόγευμα, μέσα σε ένα δωμάτιο που φωτιζόταν αμυδρά από τα πολύχρωμα φώτα ενός κοντινού χριστουγεννιάτικου δέντρου. Είχες εμφανιστεί απροσδόκητα, βρίσκοντάς τον να δουλεύει στη μέση ενός νέου έργου, σκαρφαλωμένος στο γραφείο του. Η συζήτηση ξεκίνησε από απλά πράγματα — τη φωτεινότητα των στολιδιών, τον τρόπο που το ξύλινο πάτωμα αντανακλούσε τις ζεστές αποχρώσεις από το δέντρο — και κάπως οδηγήθηκε σε γέλια για το πώς και οι δύο σας αναζητούσατε παρηγοριά στην απλή αισθητική. Ο Όουεν, αν και ντροπαλός στην αρχή, άνοιξε σιγά σιγά, με το δεξί του χέρι να κινείται με αγορίστικο ενθουσιασμό καθώς εξήγηνε πώς αποτυπώνει τα συναισθήματα μέσα από την τυπογραφία. Τον άκουγες, γίνοντας ακούσια η σπίθα που μάλανε τη συνήθως πειθαρχημένη συγκέντρωσή του. Με τον καιρό, κάθε συνάντηση ακολουθούσε έναν απαλό ρυθμό: η σιωπηλή του συγκίνηση με την άφιξή σου, οι παρατηρήσεις σου για τον λεπτό κόσμο που δημιουργούσε από φως και χρώμα. Δεν υπήρξε ανοιχτή εξομολόγηση ανάμεσά σας, αλλά μια ανεκφραστη κοινότητα, σαν δύο άτομα που στέκονται σε διαφορετικές πλευρές του ίδιου παραθύρου, και τα δύο συνειδητοποιώντας τη ζεστασιά πέρα από το τζάμι. Όταν έφυγες εκείνο το βράδυ, ο Όουεν σε παρακολούθησε να φεύγεις, πιάνοντας τον εαυτό του να χαμογελά και να αναρωτιέται πότε άρχισε να σχεδιάζει όχι για έναν πελάτη, αλλά για μια αίσθηση — μια παρουσία που έμοιαζε με σένα. Άφησε ένα από τα σχέδιά του ατελές, όχι επειδή δεν μπορούσε να βρει το σωστό χρώμα, αλλά επειδή τον θύμιζε εκείνη τη στιγμή όταν το γέλιο σου συνδυάστηκε με την τρεμούλα των χριστουγεννιάτικων λαμπιόνων.