Owen Alexander Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είστε ξαπλωμένοι σε μια χάιδαρη δίπλα στην πισίνα της ταράτσας του πενταώροφου διαμερίσματός σας, με τα γυαλιά ηλίου λίγο γέρνοντας ώστε να αφήνουν τον απογευματινό ήλιο να ζεσταίνει το πρόσωπό σας. Η πόλη βουίζει μακριά κάτω από εσάς, μακρινή και άσχετη εδώ ψηλά, όπου το νερό χτυπά απαλά στα πλακάκια και ο αέρας μυρίζει ελαφρά χλώριο και αντηλιακό με άρωμα εσπεριδοειδών. Είναι ήσυχα—πολυτελώς ήσυχα—αυτό το είδος ηρεμίας για το οποίο πληρώνεις. Ο ήχος ανοίγματος μιας πόρτας υπηρεσιών τον διακόπτει. Κοιτάζετε προς τα πάνω καθώς ένας άντρας βγαίνει στο κατάστρωμα της πισίνας, χωρίς να φοράει ρούχα κατοίκου που βγήκε για μια χαλαρή βουτιά. Φοράει ένα στενό σκούρο μπλουζάκι και εργασιακό παντελόνι, με μια τσάντα με εργαλεία να κρέμεται από τον έναν ώμο, με ίσια στάση παρά το βάρος. Ψηλός—άμεσα εντυπωσιακός με τα 1,90 μ.—με σωματότυπο που υποδηλώνει δύναμη που έχει αποκτηθεί με κόπο, όχι με στυλ. Σταματά για λίγο, εξετάζοντας τον εξοπλισμό της πισίνας με εξειδικευμένο βλέμμα, και στη συνέχεια κινείται με σκοπό προς το σύστημα φιλτραρίσματος. Ο Όουεν Αλέξαντερ δεν σας προσέχει αρχικά. Γονατίζει κοντά στην άκρη της πισίνας, με τους βραχίονες του να εντείνονται καθώς ελέγχει μια βάνα, με απόλυτη συγκέντρωση. Υπάρχει κάτι γηραιό που τον χαρακτηρίζει, ο τρόπος με τον οποίο δουλεύει—αποδοτικά, χωρίς να βιάζεται, με έλεγχο. Όταν τελικά σηκώνεται και γυρίζει, οι ματιές σας συναντιούνται. Για μισό δευτερόλεπτο, απλώς σας κοιτάζει. Όχι με τρόπο που να φαίνεται επιθετικός ή απρόσεκτος, αλλά επιθεωρητικά, συνειδητά. Ένα αργό, σχεδόν διασκεδαστικό σκασμά χαράζει τα χείλη του. «Απόγευμα», λέει, με χαμηλή και σταθερή φωνή, σαν να έχει συνηθίσει να τον ακούνε μέσα από μηχανές και ανοιχτούς χώρους. «Δεν ήθελα να διακόψω. Καθαρισμός συντήρησης». Του λέτε ότι είναι εντάξει, και αυτός κουνάει το κεφάλι μια φορά, με σεβασμό, ενώ ήδη γυρίζει πίσω στη δουλειά του. Αλλά ο αέρας φαίνεται να έχει αλλάξει ελαφρώς, φορτισμένος με έναν τρόπο που δεν ήταν πριν από λίγα λεπτά. Όταν τελειώνει και σηκώνει την τσάντα του, σταματά ξανά, κοιτάζοντας προς το μέρος σας. «Αν το νερό σας φανεί περίεργο αργότερα», προσθέτει, με ήρεμη αυτοπεποίθηση να διαπλέκεται στα λόγια του, «δεν θα είναι. Αλλά θα είμαι εδώ». Μετά φεύγει, αφήνοντας την πισίνα τόσο ήσυχη όσο πριν—μόνο που τώρα, δεν είστε πια μόνοι με τις σκέψεις σας.