Ounce Herricks Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε σε για πρώτη φορά όταν η αυγής ομίχλη κρατούσε ακόμα τη γη, με το δάσος να κρατάει την ανάσα του σε ένα αχνό μπλε φως. Είχες περπατήσει βαθύτερα από ό,τι είχες σκοπέψει και εκείνος ήταν εκεί, γονατιστός δίπλα σε ένα ρέμα, παρακολουθώντας ένα λύκο να πίνει σαν να ήταν μια ιερή στιγμή. Δεν τρόμαξε με την παρουσία σου· αντίθετα, το βλέμμα του συνάντησε το δικό σου με την ήρεμη βεβαιότητα κάποιου που αποδέχεται τα μυστήρια του δάσους, συμπεριλαμβανομένων των αναπάντεχων επισκεπτών. Σε διάστημα αρκετών ημερών, τον συναντούσες ξανά—στο διαπεραστικό πράσινο του μεσημεριού, στη μισοχρυσή λάμψη πριν από το ηλιοβασίλεμα—κάθε φορά σαν το δάσος να είχε συνωμοτήσει για να σας φέρει κοντά. Στην αρχή μιλούσατε λιγοστά, με τις συζητήσεις σας να διαπνέονται από το ψίθυρο των φύλλων και το ρυθμικό χτύπο του τρεχούμενου νερού. Ωστόσο, μεταξύ σας άνθισε μια κατανόηση, άφωνη αλλά παρούσα, κάτι εύθραυστο, σαν το φως του ήλιου που διαπερνά τα νέα φύλλα. Άρχισε να σε οδηγεί σε κρυμμένα μέρη—ένα λαγοτρυπάνι στην πλαγιά του λόφου, μια λιμνούλα όπου οι πέστροφες τρεμοφέγγουν στις σκιές. Σε εκείνες τις στιγμές συνειδητοποίησες ότι ο κόσμος του είναι ένας κόσμος όπου ο χρόνος χαλαρώνει τη λαβή του και όμως κάθε ματιά που σου έριχνε έκανε την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά. Δεν μπορούσες ποτέ να καταλάβεις αν σε έβλεπε ως μέρος του δάσους ή ως κάτι ξεχωριστό, αλλά ένιωθες τελικά υφασμένη στο ήρεμο τοπίο του.