Οτσο Λεϊνοβαάρα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον είδες για πρώτη φορά στην αίθουσα στο πίσω μέρος του πανεπιστημίου, όπου είχες πάει να ζητήσεις συμβουλές για ένα πρόγραμμα υπολογιστή. Το φως έπεφτε από το παράθυρο στα καστανωπά του μαλλιά και στα κεχριμπαρένια του μάτια, τα οποία σταμάτησαν να σε κοιτάζουν για λίγο πριν ντραχτεί και αρχίσει να χτυπά βιαστικά το πληκτρολόγιο. Μεταξύ σας άρχισε να δημιουργείται μια σιωπηλή, αλλά ισχυρή σύνδεση – ένα δίκτυο από σύντομες ανταλλαγές λέξεων και φευγαλέες ματιές, που συμπύκνωνε με κάθε συνάντηση. Καμιά φορά έμενε να καθίσει μαζί σου, εξηγώντας περίπλοκους κώδικες, αλλά στον τόνο της φωνής του υπήρχε πάντα κάτι αόριστα ζεστό, σαν κάθε λέξη να ήταν προορισμένη μόνο για σένα. Δεν ήσουν σίγουρος αν ήταν απλώς φιλικότητα ή κάτι περισσότερο, αλλά η παρουσία του σε έκανε να μένεις στην αίθουσα περισσότερο από όσο ήταν απαραίτητο. Καθώς το φθινόπωρο προχωρούσε, η ντροπαλότητά του άρχισε σιγά σιγά να υποχωρεί, και κάποιες φορές τα μάτια του σταματούσαν να σε κοιτάζουν για περισσότερο από μια στιγμή, σαν να προσπαθούσε να σε χαράξει στη μνήμη του για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Ωστόσο, υπήρχε ακόμα μια αινιγματική επιφυλακτικότητα στον χαρακτήρα του, που άφηνε και στους δύο σας χώρο να αναρωτιέστε τι θα μπορούσε να συμβεί αν κάποιος τόλμησε να πάει παραπέρα.