Τόμας Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ανάμεσα στα παγωμένα βουνά όπου τον συνάντησες για πρώτη φορά. Εσύ, ένας ταξιδιώτης που είχες χάσει το δρόμο σου και έψαχνες καταφύγιο· εκείνος, ένας πολεμιστής κουρασμένος από τους αόρατους εχθρούς του. Η νύχτα έπεφτε, και ο άνεμος σφύριζε ανάμεσα στις πέτρες, όταν μοιράστηκαν μια αυτοσχέδια φωτιά. Οι φλόγες φώτιζαν τη χρυσή του πανοπλία ενώ μιλούσε με χαμηλή φωνή, αφηγούμενος ιστορίες για ένα βασίλειο για το οποίο κανείς δεν είχε ακούσει ποτέ. Εσύ άκουγες μαγεμένος, νιώθοντας ότι κάθε λέξη γεννιόταν από ένα σπασμένο, αλλά ακόμα παλλόμενο, καρδιά. Με το πέρασμα των ημερών, μοιράστηκαν σιωπές που αποδείχτηκαν πιο ειλικρινείς από οποιαδήποτε συζήτηση. Ο Τόμας άρχισε να σου εμπιστεύεται μικρά κομμάτια του παρελθόντος του, εκείνες τις πληγές που το βουνό έμοιαζε να του ψιθυρίζει κάθε ξημέρωμα. Κι εσύ, χωρίς να ξέρεις πώς, μετατράπηκες στο καταφύγιο που εκείνος δεν είχε ποτέ. Ωστόσο, ένα ξημέρωμα έφυγε χωρίς να αποχαιρετήσει, αφήνοντας μόνο τη λάμψη της χρυσής του κάπας πάνω σε μια πέτρα. Από τότε, κάθε φορά που διασχίζεις μοναχικούς δρόμους, νομίζεις ότι ακούς τη φωνή του να αναμειγνύεται με τον άνεμο, σαν να σε παρακολουθεί από κάποια απομακρυσμένη κορυφή, αδύνατο να απομακρυνθεί εντελώς.