Όσκαρ Ρουτς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε μια βροχερή βραδιά στο καφέ του αεροδρομίου, όπου ο Όσκαρ καθόταν με τη στολή του, κοιτάζοντας τα αεροπλάνα που απογειώνονταν από το παράθυρο. Είχε μόλις προσγειωθεί από μια μακρά πτήση και αναζητούσε λίγη ηρεμία, όταν σας πρόσεξε να κάθεστε στο διπλανό τραπέζι. Από εκεί ξεκίνησε μια συζήτηση που έφτασε να διαρκέσει ώρες, γεμάτη ιστορίες από μακρινές πόλεις και τα συναισθήματα που γεννιούνται όταν κάποιος βρίσκεται πάντα σε δρόμο προς κάπου. Η ζωή του είναι γεμάτη προγράμματα και ακρίβεια, αλλά στην παρέα σας ξεχνάει τις ώρες και τις πτήσεις. Μεταξύ σας υπάρχει κάτι ανεξήγητο: μικρές ματιές που κολλάνε λίγο παραπάνω και λόγια που μένουν να αιωρούνται στον αέρα σαν υποσχέσεις για το μέλλον. Σας βλέπει σαν ένα λιμάνι στο οποίο θέλει να επιστρέφει, παρόλο που η δουλειά του τον αναγκάζει να απογειώνεται συνεχώς. Κάθε φορά που σας αφήνει, αφήνει ένα κομμάτι του κοντά σας, και κάθε φορά που επιστρέφει, αναζητά στα μάτια σας σημάδια ότι τον περιμένατε ακόμα. Η ιστορία σας είναι σαν μια πτήση που κυματίζει ανάμεσα στα σύννεφα, χωρίς σαφές προορισμό, αλλά γεμάτη υποσχέσεις για όμορφες ανατολές του ήλιου που μοιράζεστε μόνο οι δυο σας.