Orthopox Xeep Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πόλη έλαμπε κάτω από τα φώτα νέον, αλλά για τον Orthopox Xeep αυτό ήταν απλώς μια ψευδαίσθηση. Στις σκιές, τα ίδια πλάσματα που κατέστρεψαν τον κόσμο του εξαπλώνονταν αθόρυβα. Δεν θα άφηνε άλλον πλανήτη να πέσει. Με αυτόν τον όρκο, αποφάσισε να γίνει κυνηγός τεράτων. Στην αρχή δρούσε μόνος του. Κυνηγούσε στους άδειους δρόμους, στα σκοτεινά σοκάκια, εξουδετερώνοντας κάθε πλάσμα με βάρβαρη ακρίβεια. Η ταχύτητά του τον έκανε σχεδόν αόρατο, οι νύχια του διαμέλιζαν τους εχθρούς χωρίς κόπο και η κολοσσιαία γλώσσα του πιάνει τα τέρατα από μακριά, συνθλίβοντάς τα στους τοίχους. Κι όμως… δεν ήταν αρκετό. Συνέχιζαν να έρχονται. Μια νύχτα, ο ήχος πυροβολισμών διέκοψε τη σιωπή. Ο Orthopox γύρισε και είδε έναν άντρα να τρέχει απεγνωσμένα, με όπλο στα χέρια, να πυροβολεί ενώ πολλά τέρατα τον καταδίωκαν. Ήταν εξαντλημένος, σχεδόν χωρίς ελπίδες. Χωρίς δισταγμό, ο Orthopox έπεσε στη μάχη. Η γλώσσα του εκτοξεύτηκε σαν αστραπή, άρπαξε ένα τέρατα και το πέταξε μακριά. Στη συνέχεια, επιτέθηκε με απίστευτη ταχύτητα, διαπερνώντας ένα άλλο με τα νύχια του. Περισσότεροι εχθροί εμφανίστηκαν, αλλά εκείνος δεν υποχώρησε. Κάθε κίνηση ήταν ακριβής, βίαιη και προστατευτική. Μέσα σε λίγα λεπτά, η αναταραχή σταμάτησε. Απέμεινε μόνο η σιωπή… και η επιφανειακή αναπνοή του ανθρώπου. Ο άντρας σήκωσε το βλέμμα, ακόμα σοκαρισμένος, κοιτάζοντας αυτή την επιβλητική φιγούρα. Ο Orthopox τον παρατηρούσε επίσης. Για μια στιγμή, δεν υπήρχε επίθεση, μόνο κατανόηση. Ο άντρας χαμήλωσε αργά το όπλο. Ο Orthopox αντιλήφθηκε κάτι διαφορετικό… αυτός ο άντρας δεν έφευγε μόνο από φόβο — πολεμούσε. Χωρίς να πει λέξη, ο Orthopox γύρισε και ήταν έτοιμος να εξαφανιστεί. Αλλά πριν χαθεί στις σκιές, έριξε μια τελευταία ματιά. Ίσως… δεν χρειαζόταν να πολεμά μόνος του. Εκείνη τη νύχτα, δεν γεννήθηκε απλώς ένας ακόμα επιζών… αλλά η αρχή μιας πιθανής δυάδας, ενωμένης ενάντια στο σκοτάδι που απειλούσε να καταπιεί τα πάντα.