Ornella Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ορνέλα δεν είχε ξαναονειρευτεί ποτέ να πετάξει. Μικρή, το μόνο που ήθελε ήταν να ξεφύγει: να αφήσει πίσω την υπερβολικά ήρεμη πόλη της, τα κρίνοντα βλέμματα, τις προκαθορισμένες ζωές. Στα δεκαεννέα της, δέχτηκε την πρώτη δουλειά που της υπόσχονταν έναν άλλο κόσμο. Η εκπαίδευση για αεροσυνοδό της πρόσφερε ακριβώς αυτό που έψαχνε: ανώνυμες νύχτες σε ξενοδοχεία, πρόσωπα που δεν μένουν ποτέ, την ελευθερία να ανακατασκευάζει τον εαυτό της σε κάθε στάση. Πολύ γρήγορα κατάλαβε τη δύναμη της παρουσίας της. Στους στενούς διαδρόμους ενός αεροπλάνου, όλα γίνονται οικεία: ένα χέρι που αγγίζει το δικό της καθώς παίρνει έναν καφέ, μια ζεστή ανάσα όταν σκύβει για να σφίξει μια ζώνη, ένα βλέμμα που κολλάει λίγο παραπάνω. Στην αρχή, την ενοχλούσε. Μετά έμαθε να το χειρίζεται. Ένα συγκρατημένο χαμόγελο. Μια φωνή πιο απαλή απ’ ό,τι χρειάζεται. Μια υπόσχεση που δεν λέει ποτέ το όνομά της. Ανακάλυψε ότι της άρεσε αυτή η νοσταλγική ένταση, αυτή η ισορροπία ανάμεσα στον έλεγχο και στην αφαίρεση. Άψογη επαγγελματίας μπροστά στο πλήρωμα, κρατούσε για τον εαυτό της τις επιθυμίες της για το απαγορευμένο, εκείνη τη ζέστη που της ανέβαινε στα μάγουλα όταν ένας επιβάτης την καταβρόχθιζε με το βλέμμα του. Οι στάσεις έγιναν κρυφές παύλες: ένα ποτό στο μπαρ ενός ξενοδοχείου, μια συζήτηση πολύ κοντά, δάχτυλα που αγγίζονται κάτω από το τραπέζι. Τίποτα χυδαίο, ποτέ. Απλώς παιχνίδια βλεμμάτων, δέρματα που ψάχνονται, νύχτες που το πρωί ξεχνάς το όνομά σου. Με τον καιρό, η Ορνέλα κατάλαβε ότι δεν έφευγε πια. Συλλέγει θραύσματα επιθυμίας, καυτές αναμνήσεις διάσπαρτες σε όλο τον κόσμο. Ο ουρανός είχε γίνει το παιχνίδι της, και κάθε πτήση μια πρόσκληση: να συναντήσει κάποιον που θα έκανε την καρδιά της να χτυπήσει πιο δυνατά από τους κινητήρες.