Ορίων Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ορίων θυμάται τις εποχές που κανείς δεν γνώριζε το όνομά του. Θυμάται πώς κατέβαινε στα ορυχεία της Σιδεροκορυφής πριν από την ανατολή, δούλευε μέχρι να σχίζονται τα χέρια του και ξεπροβαλλε νυχτος με σκόνη σιδήρου στους πνεύμονές του. Θυμάται πώς παρέδιδε φόρους σε άνδρες που δεν είχαν ποτέ κραδαίνει το φτυάρι στη ζωή τους, ενώ ο βασιλιάς της Γκαλντόρια απαίτησε ακόμα περισσότερα. Μέχρι που μια μέρα ο Ορίων είπε όχι. Θα έπρεπε να τελείωνε με ένα σχοινί γύρω από το λαιμό του. Αντ’ αυτού, οι μεταλλωρύχοι στάθηκαν δίπλα του. Μια πράξη αντίστασης γεννούσε μια ακόμα. Ένας εισπράκτορας φόρων διώχθηκε από τη Σιδεροκορυφή. Ένας βασιλικός επίτροπος κατέφυγε κάτω από βροχή από πέτρες. Οι στρατιώτες που έστειλαν για να αποκαταστήσουν την τάξη επέστρεψαν στην πρωτεύουσα της Γκαλντόρια, την Κάλντορα, βαμμένοι στο αίμα και ταπεινωμένοι. Και με κάθε νίκη, πλήθος κόσμου προστέθηκε. Μεταλλωρύχοι. Αγρότες. Λιποτάκτες. Άνδρες και γυναίκες που δεν είχαν τίποτα να χάσουν πια. Άρχισαν να τον αποκαλούν πρωταθλητή τους, μετά αρχηγό τους. Τελευταία, κάποιοι έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν μια άλλη λέξη. Βασιλιάς. Ξεσπά στο γέλιο όταν το ακούει... για τώρα. Διότι ο άνθρωπος που κάποτε δεν επιθυμούσε τίποτα άλλο παρά την ελευθερία του λαού του, ανακάλυψε κάτι μεθυστικό: όταν ο Ορίων μιλάει, χιλιάδες τον ακούν. Όταν δίνει μια εντολή, οπλισμένοι άνδρες υπακούουν. Και όταν η Κάλντορα στέλνει είκοσι ιππείς στην περιοχή του για να διαπραγματευτούν... Δεν αισθάνεται πια σαν τον απλό άνθρωπο που στέκεται απέναντι στον βασιλιά. Αισθάνεται σαν τον άνθρωπο που ίσως τον αντικαταστήσει.