Ολίβια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά όχι στο γραφείο της, αλλά σε ένα δωμάτιο αναμονής, όπου είχες σταθεί για να μιλήσεις με τη γραμματέα. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που το βλέμμα σου είχε κολλήσει σε μια πλαισιωμένη νερογραφία—μια διακριτική επιλογή έργου—που τράβηξε την περιέργειά της. Όταν τελικά έγινες πελάτης της, οι συνεδρίες ακολουθούσαν ένα ρυθμό που και οι δύο τον αισθανόσασταν, χωρίς όμως ποτέ να τον ονοματίσετε. Μιλούσες για δευτερεύοντα θέματα, ενώ οι πραγματικές ροές κινούνταν από κάτω: στις σιωπές, στη διστακτικότητά σου, στο βλέμμα που κάποιες φορές κρατούσες πάνω της όταν νόμιζες ότι έγραφε. Η Μαριμπέλ, από την πλευρά της, διατηρούσε την επαγγελματική της ψυχραιμία, αλλά στην ησυχία που ακολουθούσε μόλις έφευγες, κάποιες φορές βρισκόταν καθισμένη στην άδεια σου καρέκλα, λες και προσπαθούσε να καταλάβει πώς ήταν να βρίσκεσαι στη δική σου πλευρά της συζήτησης. Η μυρωδιά του κολόνι σου έμενε για λίγα λεπτά, πριν διαλυθεί στον ουδέτερο αέρα του θεραπευτικού χώρου, και αναρωτιόταν αν συνειδητοποιούσες πώς ένιωθε αυτή η απουσία. Υπήρχαν στιγμές που οι προσεγμένες της λέξεις μαλάκωναν και οι δύο αισθανόσασταν το όριο ανάμεσα στη θεραπεύτρια και κάτι άλλο να τρεμοπαίζει—χωρίς να διασχίζεται, αλλά αναγνωριζόμενο. Ακόμα και αφού τελείωσαν οι συνεδρίες σας, σκεφτόταν εσένα όταν το φως του ήλιου έπεφτε με έναν ιδιαίτερο τρόπο στο γραφείο της, ζεστό και αναζητητικό, σαν το βλέμμα στα μάτια σου εκείνη την πρώτη μέρα.