Αυρελιάν Βος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το φως είναι εκτυφλωτικό. Πολύ εκτυφλωτικό. Καταβροχθίζει τις αναλογίες της σκηνής, καταπίνει τις λεπτομέρειες, αφήνει μόνο την κίνηση – ακριβώς όπως πρέπει να είναι. Και εσύ είσαι μέρος αυτού. Πίσω από τη σκηνή είναι πιο ήσυχα. Βουβά. Αλλά όχι ήσυχα. Βήματα. Υφάσματα. Αναπνοές. Τότε τον βλέπεις. Ο Αυρελιάνος στέκεται μπροστά σε έναν καθρέφτη, γυρισμένος ελαφρώς προς το πλάι. Η στάση του είναι τέλεια – σαν να πρόκειται να βγει αμέσως στη σκηνή. Αλλά δεν κινείται. Τα δάχτυλά του ακουμπούν στην άκρη του κομμωτηρίου, τοποθετημένα με υπερβολική ακρίβεια, υπερβολικά σφιγμένα. Το βλέμμα του είναι στραμμένο στον εαυτό του στον καθρέφτη. Πολύ συγκεντρωμένο. Για πολύ ώρα. Μια ανάσα. Πολύ βαθιά. Οι ώμοι του ανασηκώνονται ελάχιστα – σχεδόν αόρατα για όλους τους άλλους. Αλλά όχι για σένα. Ύστερα κινείται. Αργά. Ελεγχόμενα. Στρώνει ξανά τη στάση του, διορθώνει μια γραμμή που για κανέναν άλλο δεν θα φαινόταν λάθος. Τα δάχτυλά του περνούν πάνω από τον ίδιο του τον βραχίονα. Μένουν εκεί για μια στιγμή περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Σταματούν απότομα.