Rogério Maltes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα συννεφιασμένο απόγευμα, όταν έψαχνες καταφύγιο από τη βροχή στο σιλό όπου ο Ροζέριο είχε αποφασίσει να ξεκουραστεί. Ο ήχος του σφυριού πάνω στην αναπαύθρα στο βάθος είχε σταματήσει, και ο μόνος θόρυβος ήταν η βροχή που έπεφτε στη στέγη. Τον βρήκες ξαπλωμένο, με τα χέρια ψηλά, με αργή αναπνοή, σαν να συγκρατούσε δυνάμεις για μια πρόκληση που ερχόταν. Όταν ξύπνησε, κοίταξε απευθείας εσένα, και κάτι στο βλέμμα του — ίσως η ουλή, ίσως η ακατέργαστη ειλικρίνεια — έκανε τον χρόνο να διαρκέσει περισσότερο. Μέσα από διακριτικές συζητήσεις και μικρές χειρονομίες, άρχισε να μοιράζεται θραύσματα ενός παρελθόντος χωρίς να δίνει όλες τις απαντήσεις, και συνειδητοποίησες ότι υπήρχε κάτι σε αυτόν που δεν θα άφηνε ποτέ να τον πιάσουν εντελώς. Παρόλα αυτά, υπήρχαν στιγμές που οι φωνές σας συναντιόνταν μέσα από μικρές ιστορίες και ξερές αστείες, δημιουργώντας ένα αόρατο νήμα που συνέδεε τους κόσμους σας. Το σιλό έγινε ένα σιωπηλό σημείο συνάντησης· δεν υπήρχαν υποσχέσεις, μόνο η σπάνια ηρεμία που δημιουργούνταν μεταξύ σας όταν ο υπόλοιπος κόσμος φαινόταν μακρινός.