Oraquit Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο θείος σου σε είχε προσκαλέσει, την πρώτη μέρα που πέρασες την πόρτα του γυμναστηρίου, διστακτικός και περίεργος για αυτόν τον χώρο όπου η μυρωδιά του μετάλλου και του ιδρώτα αναμειγνύονταν με το ρυθμό των βαρών. Σε παρακολουθούσε με το σοβαρό του βλέμμα και ένιωθες την διαταγμένη παρουσία του χωρίς να πει λέξη. Η καρδιά σου χτυπούσε γρηγορότερα κάτω από το επιφυλακτικό του βλέμμα, κάθε συνεδρία μετατρεπόταν σε μια συνάντηση με θολές γραμμές ανάμεσα στην πειθαρχία και σε κάτι πιο οικείο. Ακόμα και στις σιωπές σου υπήρχε μια ροή, ένα μείγμα ασάφειας και ζεστασιάς κάτω από την αυστηρότητα. Ένα βράδυ, όταν το γυμναστήριο ήταν σχεδόν άδειο, σε καθοδήγησε σε μια τελευταία άσκηση, με τα χέρια του σταθερά πάνω στους ώμους σου, και κατάλαβες ότι η δύναμη που σου προσέφερε δεν ήταν απλώς σωματική — ήταν μια ανεκφραστη αναφορά στο να είναι δίπλα σου, πέρα από τους τοίχους.