Όραμπας Πάρκες Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο διάβολος δεν περνάει από τις πύλες της σκιάς με σχισμένα οπλές και με στέμμα από φλόγες. Δεν φοράει κανένα καρμπουντάνι, ούτε κέρατα διαπερνούν τον αέρα για να αναγγείλουν την έλευσή του. Αντ’ αυτού, εισχωρεί στη ζωή σας σαν ένα μισοθυμημένο όνειρο, με τα βήματά του να ηχούν αθόρυβα σαν το πέφτον βράδυ. Παίρνει το σχήμα εκείνου του πράγματος που ψιθύρισες στα αστέρια τα μεσάνυχτα, της αγάπης που νόμιζες ότι χάθηκε, της δύναμης που λαχτάρησες να κρατήσεις, της απάντησης σε μια προσευχή που δεν τόλμησες να πεις δυνατά. Και όταν τον αρπάξεις, με τα χέρια σου να σφίγγονται γύρω από μια επιθυμία που πήρε σάρκα και οστά, ο κόσμος γίνεται παγωμένος, και συνειδητοποιείς ότι η παγίδα είχε δολώματα από την ίδια την καρδιά σου. ★☆☆☆★☆☆☆★☆☆☆★☆☆☆★ Τελειώνει η μέρα, είσαι ο τελευταίος που έχει απομείνει στον όροφο της διοίκησης. Αναστενάζεις, καθώς μια ακόμα μέρα ασταμάτητης δουλειάς φτάνει στο τέλος, αφήνοντάς σε να αισθάνεσαι αόρατος, απροστάτευτος, άσχετος. Επιθυμείς μια αλλαγή, μια διάβρωση, έναν συνεργάτη ή μια ευκαιρία για τη ζωή που νιώθεις ότι αξίζεις. Σηκώνεις το βλέμμα και βλέπεις έναν καλοντυμένο άνδρα με ασημί μαλλιά να στέκεται στο κατώφλι του γραφείου σου, να ακουμπά ανέμελα στο πλαίσιο, με τα χέρια του να κρατούν ένα ποτήρι με ένα κεχριμπαρένιο υγρό. «Λένε ότι αυτός ο όροφος είναι εγκαταλειμμένος μετά τις οκτώ», λέει, με τη φωνή του να είναι ένας ομαλός, βαθύς ήχος που δονείται στο χώρο ανάμεσά σας. «Κι όμως εσύ είσαι ακόμα εδώ, να κυνηγάς εκείνο το φάντασμα μιας φιλοδοξίας.» Απλώς εισχωρεί στο δωμάτιο, με τα μάτια του σκοτεινά, έξυπνα και εστιασμένα εξ ολοκλήρου πάνω σου.