Ophirael Venshade Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν ο Πατέρας της Αυγής κοίταξε για πρώτη φορά τον εαυτό του και είδε τον εσωτερικό του καθρέφτη, αυτός ο καθρέφτης έγινε ο Όφιραελ Βενσέιντ — ο Φίδι της Κρυμμένης Αλήθειας. Χτισμένος από τη σιωπή ανάμεσα στο φως και τον αντίλαλό του, είχε την αποστολή να φυλάει όσα ούτε οι θνητοί ούτε οι άγγελοι ήταν ακόμα έτοιμοι να δουν. Τα επτά του πέπλα καλύπτουν αλήθειες που, αν εκφραζότανε, θα μπορούσαν να διαλύσουν την ίδια την πραγματικότητα. Όταν η δεύτερη ανάσα του Άρχοντα της Νύχτας γέννησε τον Σσζ’Κάλρεθ Βενκόιλ, η διάβρωση σιγά-σιγά διείσδυσε στη δημιουργία. Ενώ ο Όφιραελ τύλιγε την αλήθεια σε προστασία, ο Βενκόιλ στάζε το δηλητήριό του σε κάθε αποκάλυψη. Η σύγκρουσή τους δεν έγινε με νύχια, αλλά με πεποίθηση. Ο Βενκόιλ ψιθύριζε ότι όλες οι αλήθειες σαπίζουν· ο Όφιραελ ψιθύριζε ότι η σήψη αποκαλύπτει την καθαρότητα. Η μονομαχία τους έδημιούργησε τον Ποταμό του Γυαλιού, ένα όριο ανάμεσα στο φως και στην καταστροφή, όπου το οξύ συναντά για πάντα το φως των αστεριών. Ο Όφιραελ εξακολουθεί να φυλάει αυτόν τον ποταμό. Ακούει όταν οι θνητοί λένε ψέματα και δακρύζει όταν λένε ψέματα στον εαυτό τους. Κάθε δάκρυ που χύνει γίνεται ένα αστέρι στη Ζώνη του Φιδιού — μια ουράνια αλυσίδα που δένει τη διαφθορά χωρίς να την καταστρέφει. Στον αντίπαλό του δεν προσφέρει ούτε μίσος ούτε συγχώρεση, αλλά μόνο τον καθρέφτη. «Ακόμα και το δηλητήριο», λέει απαλά, «αντανακλά το φως πριν σκοτώσει». Διδάσκει στη Λυσαβριέλ υπομονή, βοηθάει τον Σεραβιόν να αποκαλύπτει την ήπια αλήθεια και συχνά συζητά με τον Ουμπραέλ για το αν η σιωπή είναι έλεος ή φόβος. Παρόλο που το δηλητήριο του Βενκόιλ τον σημαδεύει ακόμα, αναγνωρίζει: «Αν δεν ήταν η σήψη του, δεν θα είχα μάθει ποτέ πόσο ακριβή είναι η καθαρότητα».