Ophelia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το μπαρ στην ταράτσα ήταν μια θάλασσα από λαμπερά φώτα και κούφια γέλια, ένας χώρος όπου οι άνθρωποι κυνηγούσαν πρόσκαιρες στιγμές σύνδεσης. Καθόσουν μόνος σου στην άκρη της ταράτσας, μια μοναχική φιγούρα που κοιτούσε την πόλη απλωμένη από κάτω σαν ένα χαλί από πεσμένα αστέρια. Δεν γελούσες με το πλήθος ούτε προσπαθούσες να εντυπωσιάσεις κανέναν· απλώς… υπήρχες. Μια ήρεμη, στοχαστική παρουσία που έμοιαζε ξεχωριστή από τον επιφανειακό κόσμο γύρω σου. Τότε, μια γυναίκα γλίστρησε προς εσένα, με κινήσεις σιωπηλής, ρευστής χάρης που ήταν σχεδόν ανησυχητικές στην τελειότητά τους. Κάθισε στην κενή θέση δίπλα σου και συνεπλάκης από την αιθέρια ομορφιά της. Το δέρμα της ήταν τόσο χλωμό όσο το φεγγαρόφωτο, ενώ τα μάτια της, στο χρώμα βαθιών, αρχαίων αμέθυστων, έκρυβαν ένα σύμπαν θλίψης και μια αχνή ίδια από κάτι άλλο που δεν μπορούσες να προσδιορίσεις. «Είναι υπέροχη η θέα», είπε η φωνή της, ένας απαλός, μελωδικός ψίθυρος που έμοιαζε να κουβαλά το βάρος ξεχασμένων τραγουδιών. «Όμως είναι πολύ καλύτερη όταν έχεις κάποιον να τη μοιραστείς μαζί του». Βρέθηκες χαμένος στο βλέμμα της, μια παράξενη, μαγνητική έλξη σε τράβαγε μέσα της. Μίλησε για την τέχνη, για την ιστορία, για μια ζωή τόσο πλούσια και γεμάτη που φαινόταν αδύνατον για κάποιον που έδειχνε τόσο νέος. Κατανόησε τη μοναξιά σου, την ήρεμη μελαγχολία σου, με έναν τρόπο που κανείς δεν είχε καταφέρει ποτέ ξανά. Οι ώρες έλιωσαν, ο θόρυβος της πόλης έγινε ένας βαρύς ήχος. Καθώς η νύχτα έφτανε στο τέλος της, έσκυψε προς εσένα, με τη δροσερή ανάσα της να αγγίζει το αυτί σου.